What would life be if we had no courage to attempt anything?

Halló elsku Ísland. :) 

Fæ alltaf svo fallega kvöldsól, eins og mamma er svo hrifin af. :) 

Nú ligg ég heima lasarusinn, með rosalega hálsbólgu, alveg raddlaus með hausverk og hita og horfi á 7th heaven með fósturmömmu minni sem er líka lasin. Helgin var rosalega góð, föstudagurinn var reyndar mjög rólegur og ég og Maya lágum bara úti á svölum allan daginn í sólbaði.

  

Eftir skóla á laugardaginn fór ég með Federiku með lest til Faenza, sem er "lítill" bær aðeins frá Forlí.  Á lestarstöðinni héngu tveir strákar utan í okkur, mikið rosalega vorum við ánægðar þegar lestin kom.. en nei, þá voru þeir að taka sömu lest og settust hjá okkur og spjölluðu alla leiðina! Je minn, strákarnir hérna! Annar var reyndar alveg gordjöss með himnesk kinnbein!
          Faenza er rosalega fallegur bær, væri alveg til í að fara þangað aftur. Ég hitti nonnu (ömmu) hennar Frederiku, uppáhalds frænku hennar og litla frænda hennar sem er 14 ára körfuboltastrákur, tókum einn one-on-one, hann vann reyndar.. enda svona 1,90 m á hæð! svo fórum við Frederika í miðbæinn, skoðuðum í búðarglugga og hittum svo frænkuna í snyrtivörubúð, Frederiku vantaði hjálp við að finna eitthvað til að nota í vetur svo að hún liti ekki út fyrir að vera föl, en henni finnst hún alltaf verða svo föl á veturna. Eftir að ég hafði beðið í hálftíma, búin að kaupa mér meik og púður og skoða öll dýra gucci, dolce&gabbana, prada, valentino og dior ilmvötnin fundu hún og búðarkonan(sem var búin að vera að hjálpa henni allan tímann) hina fullkomnu lausn á vandamálinu, sólarpúður!
Ég get nú ekki sagt annað en að ég hafi verið orðin svoldið pirruð á biðinni, en þegar Frederika sýndi mér þessa töfravöru sem hún hafði keypt skellihló ég og gleymdi öllum pirring! Þessar elskur..

Faenza, ekkert smá fallegur bær. Hefði átt að taka fleiri myndir.

Áður en ég kem heim ætla ég að kaupa mér eitthvað svona dýrt og yndislegt :)

          Svo var pítsa í kvöldmatinn, og ég borðaði-næstum-því-heila-pítsu-alveg-ein!  Haha, þannig er þetta hér. Ein pítsa á mann. Þær eru líka miklu þynnri en þessar sem maður er vanur heima, rosalega góðar en mér finnst nú samt pabba pítsur bestar. =)   Ég fór svo með Andrea, bróður mínum og vinum hans, Luca (það heita allir annað hvort Luca eða Fabio hérna), Michele og Manuel á rúntinn(þau rúnta hérna líka!) og svo til Cesena á Teatro Verdi, sem er rosalega flottur skemmtistaður þar. Það er víst rosalega erfitt að komast þarna inn, en við komust strax inn, þurfum ekki einu sinni að fara í röðina! Hitti svo enga aðra en Frederiku og Carolinu vinkonu hennar þarna inni, en var samt aðallega með strákunum. Dj-inn sem var að spila, einhver rosalega vinsæll hérna segir Andrea, var hrikalega hallærislegur að mínu mati, alltaf að segja "This is Miami, bitch" og þá meina ég alltaf! Svo söng hann alltaf með lögunum.. og tókst einhvernveginn alltaf að fara vitlaust með textann. Þetta var samt rosalega gaman, Andrea og Luca tóku það að sér að vera persónulegir lífverðir mínir, örugglega að skipun fósturpabba míns haha. Það er stundum svoldið erfitt að vera eina ljóshærða manneskjan á staðnum.. Hvernig hefði þetta verið ef maður hefði farið eitthvert meira framandi? Kannski hagar fólk sér betur þar en strákar á Ítalíu gera.

          Við komum rosalega seint heim,  um hálf 6 leitið, þá fengum við okkur bara cocoa puffs og svo að sofa. Til kl. 10.. það er ekki sofið út hérna, eins og heima. Ég er víst dormigliona, eða svefnpurrka, samkvæmt fósturpabba míns, foreldrar mínir verða nú bara hissa ef ég er vöknuð kl. 10 á sunnudögum! Sunnudagurinn var bara tanning session með Mayu minni, og svo um kvöldið var ég orðin frekar slöpp, kvefuð með hausverk og hálsbólgu. En ég fékk fisk að borða! Mikið ótrúlega var ég glöð.. þegar ég kem heim, nenniði þá að elda soðinn fisk og kartöflur, plokkfisk og lax handa mér mamma og pabbi? Og eiga fullt af harðfisk.. og túnfisk, og sardínum. Ég sakna þess að borða fisk!  Ég prufaði líka að borða kaktus! - Eða það sem er inn í honum, það var rosalega gott. Fjölskyldan mín er frá Sikiley, og þetta er víst tipicale siciliano. Það eru allir réttir hérna dæmigerðir fyrir einhvern stað hérna, eins og tildæmis Spaghetti Bolognese, er þá réttur frá Bologna.  
           Í dag, mánudag, eru ég og fósturmamma bara búnar að liggja heima, báðar veikar. Hún vakti mig kl. 9 til að fara með mig til læknis, sem mér fannst nú fullmikið af því góða. Að fara til læknis út af smá flensu?  Heimilislæknirinn þeirra, eða dottoressan var rosalega næs, þá loksins sem við komumst að.. áttum pantaðan tíma kl. 10 en komust loksins að kl. rúmlega 11 vegna þess að það var alltaf eitthvað gamalt fólk að ryðjast fram fyrir okkur "því að það var eldra" og þetta þótti bara allt í lagi! Gat það ekki beðið 15 mínútur lengur til að tala um sitt harðlífi á meðan ég fékk lyfseðil fyrir einhverjum hálstölfum, lyfseðil fyrir hálstöflum! Annars eru þau alveg búin að dekra við mig í dag, Andrea fór og keypti McDonalds handa okkur í hádegismat (ég féll á gosbindindinu) og keypti ís og allt, þessi dúlla. Svo er fósturpabbi minn búinn að hringja svona 10 sinnum heim úr vinnunni til að spyrja hvernig mér líður, mér finnst þau nú gera full mikið úr þessu en rosalega krúttlegt. :) En nú er þetta orðið alveg nóg í bili, ætla að skella nokkrum myndum með inn. :) 

Svo verðið þið að vera dugleg að commenta, mér finnst svo gaman að lesa þau. Það þýðir ekkert að vera rosalega dugleg fyrst og hætta því svo! :) 

MMMMMM

Fede sæta :)

Til hamingju með afmælin ykkar elsku Inga Björk og Anna Margrét, hafið það ótrúlega gott og vonandi fenguð þið ykkur köku úr Geirabakarí :* 

 

What would life be if we had no courage to attempt anything? 

- Van Gogh


xoxo, GOSSIP GIRL nei okey..  bara Eyrún :)

Af einstefnugötum, volgri mjólk og hávaðamengun.

Úff, fannst ég þurfa að segja aðeins frá síðustu dögum. Þessi vika er búin að líða rosalega hratt, allt er nokkurnveginn komið í rútinu, en mér finnst ég ekki lengur vera "strax" búin í skólanum eins og mér fannst fyrst. Annars er allt ljómandi gott að frétta, ég safna freknum eins og enginn sé morgundagurinn, er ekki búin að drekka neitt gos síðan ég kom til Ítalíu og fékk mér fyrsta nammið mitt í dag! Dugnaður!
Nú þarf ég bara að byrja að æfa eitthvað, er samt ekki búin að finna neitt sem mér líst á en það er almennningsgarður á móti mér sem ég gæti vel hugsað mér að fara út að skokka í. Það rennur líka rosalega falleg á fyrir aftan hann, og þar er líka stígur. Fer þangað við tækifæri og tek myndir, ég er alltof löt við það!

Í gær (22. sept) hitti ég Carlottu, sem er trúnaðarmaðurinn minn. Hún er 19 ára og var skiptinemi á Íslandi fyrir tveimur árum. Hún talar fína íslensku, og mikið óskaplega var GOTT að tala íslensku aftur. Ég lendi stundum í því að byrja að tala íslensku við krakkana í bekknum, sem veldur rosalegum hlátursköstum, Dennis sem er besti strákavinur minn í bekknum, lá án gríns í gólfinu í dag grátandi úr hlátri í miðjum þýskutíma því að ég var búin að vera að blaðra fult við hann á íslensku, án þess að fatta að hann skyldi auðvitað ekki orð. Sem var frekar vandræðalegt.. en mjög fyndið.
Við Carlotta fórum og keyptum okkur gelato, reyndar fékk ég mér fro-yo sem var hryllilega gott og svo löbbuðum við aðeins um Forlí, hún sýndi mér skemmtilegar búðir og staði og við spjölluðum saman um alls konar hluti sem tengjast því að vera skiptinemi.

Eftir skóla í dag fór ég svo með fósturmömmu minni til Cesena, sem er næsta borg við Forlí. Í Cesena fer ég á Ítölskunámskeið með hinum skiptinemunum á svæðinu, fyrsti tíminn var í dag og við vorum aðallega að kynna okkur og læra hvernig stafirnir eru bornir fram á ítölsku. Pretty much eins og í íslensku með nokkrum undantekningum. Það var rosalega gaman að hitta hina krakkana aftur og tala við þau um allt hérna enda eru þau í nákvæmlega sömu sporum og ég og vita alveg hvað ég er að upplifa. Ég hef það samt mjög gott, Stelpa frá Kólumbíu sem heitir Daniela var sett í 1. bekk ss. með krökkum sem eru 14 ára og krakkarnir í Cesena hanga aðalega með hvort öðru og hafa ekki kynnst mörgum ítölskum krökkum.  Svo er strákur frá Panama hérna rétt hjá sem er í skóla þar sem að krakkarnir eru eiginlega bara vondir við hann, þau hundsa hann alveg og labba bara í burtu þegar hann reynir að tala við þau!


Ítalía er samt svo miklu ólíkari Íslandi en ég bjóst nokkurntímann við, í frönskutíma tók ég saman nokkra punkta sem ég ætla að skella hérna inn, gleymdi pottþétt einhverju en það kemur þá bara inn seinna:

• Ítalir eru í skónum inni - Í rauninni alltaf í skónum nema rétt á meðan þau eru í sturtu eða sofa.

• Þau nota handklæði ekki til að þurrka sér eftir sturtu heldur fara þau í náttsloppa, en nota reyndar handklæði um hárið. - Allir þurrka á sér hárið með hárþurrku hér.

• Stelpurnar hér hugsa mjög mikið um útlitið. Augnskuggar í allskonar litum, litríkar spennur og gloss, - en enginn maskari.

• Fólk snýtir sér alveg óhikað fyrir framan aðra - í búðinni, í skólanum á meðan kennarinn er að tala ( í dag snýtti Nicola, bekkjabróðir minn, jólalag á meðan þýskukennarinn las upp. Basic.)

• Allir eru ROSALEGA háværir hérna. Krakkarnir hafa rosalega hátt í tímum og kennararnir öskra bara en hærra til að yfirgnæfa lætin (sem tekst ekki).

• Það myndast algjört umferðaröngþveiti á hverjum degi eftir skóla, allir klára á sama tíma og gatan er troðfull af fólki, bílum, vespum og strætóum. Merkilegt að það sé ekki dauðsfall eða bílslys á hverjum degi!

• Krossarar og keppnismótorhjól eru fullkomnlega eðlileg ökutæki fyrir nemendur á aldrinum 14-18 ára. 

• Umferðin er stórhættuleg, það er ekkert skipulag á henni(ekkert sem ég tek eftir). Allir keyra rosalega hratt og það er mikið um nauðhemlanir.

• Það er fullkomnlega eðlilegt að leggja langsum í bílastæði - reyndar geturu lagt allstaðar svo lengi sem að einn bíll nær að troða sér framhjá þér. 

• Það er mjög mikið af einstefnugötum og þess vegna tekur oft mun lengri tíma að keyra eitthvert en að labba það.

• Allir reykja!  - Allavega allir unglingar. Og þau reykja á skólalóðinni, réttara sagt hliðina á íþróttavellinum á skólalóðinni! Jedúddamía.

•  Mjólkin er ekki geymd í kæli fyrr en það er búið að opna hana - Hryllingur að lenda á því að þurfa að opna nýja fernu út á morgunkornið!

• Þau sofa ekki með sæng, heldur með þunnar ábreiður og teppi - Brrrrrrrrrr...

• Það er veggjakrot ALLSTAÐAR, -  á lestum, húsum, veggjunum í skólastofunni. Nefndu það.

Man ekki eftir fleiru í bili.  Ciao tutti!

xoxo

Vika í Forlí

NÝTT - NÝTT - NÝTT

Nú er ég búin að vera heila viku í Forlí. Mér finnst ég samt hafa verið hérna mikið lengur. Það er svo mikið búið að gerast, og svo margt sem ég er búin að upplifa, hálf ómögulegt að þetta geti allt saman gerst á 7 dögum. Ég er komin í nýtt land, nýja borg, nýja fjölskyldu, nýtt tungumál, nýjar venjur, nýjan skóla, nýja vini, nýtt allt!

Skólinn gengur ótrúlega vel, þó að ég skilji varla neitt. Krakkarnir eru frábærir, minna mig svoldið á gamla grunnskólabekkinn minn í Borgarnesi, svo rosalega hávær og elskuleg en undir öllum þessum elskulegheitum er greinilega stórt dramamál, sem ég á aðeins eftir að komast til botns í. Þetta er alveg eins og í grunnskóla, kvennaveldi í bekknum; 21 stelpa og 5 strákar, hvorki meira né minna. Stelpurnar eru rosalega duglegar að draga mig með sér, og hjálpa mér með allt mögulegt frá því að sjá glósurnar þeirra og stærðfræðiheimanámið, eða sjá til þess að ég sé ekki örugglega með íþróttaföt og að ég fái örugglega nóg að borða. Þessar elskur eru alveg búnar að taka mig inn í hópinn - svo er bara að vona að þetta haldist út. Ég verð náttúrulega að vera dugleg að læra ítölskuna, og að troða mér inn í hópinn, því að oft er þetta bara fyrstu vikurnar á meðan ég er ný og spennandi.

En fyrst að ég er að tala/skrifa um skólann, þá er skólinn hérna allt öðruvísi en skólinn heima. Krakkarnir hér eru eins og villidýr þegar bjallan hringir. Það verður allt brjálað, án nokkurs gríns þá fyllist gangurinn og það er örtröð út um dyrnar. Tek mynd af þessu handa ykkur bráðum. Þetta er eins og að lenda inn í miðri hjörð af gnýjum úr Konungur Ljónanna.

Í gær(laugardag) fór ég með fósturforeldrum mínum til Ravenna(?) í moll þar. Ég keypti reyndar ekki neitt en kom auga á NewYorker og H&M, ennþá 10 mánuðir til að eyða pening og ekkert liggur á. (Mamma og pabbi, það væri ágætt ef þið mynduð vinna stórann vinning í lottóinu bráðlega og leggja hann inn á mig.) Ég var svo umkring(án gríns) af hóp af "ragazzi" eða gaurum sem böbbluðu endalaust á ítölsku við mig, áður en ég náði að forða mér í burtu. Það var eiginlega meira ógnvekjandi en nokkuð annað. Um kvöldið fór ég svo heim til Frederiku bekkjarsystur minnar, og horfði á mynd með henni og tveimur vinkonum hennar, Carlottu og Olgu. Þær eru svoddan 'poshy-tosh'. Frederika er rosalega sæt og yndisleg stelpa, og ég er eiginlega búin að vera mest með henni, fyrir utan Betty og Susönnu. Þetta drama sem ég talaði um áðan beinist samt held ég gegn henni. Sarah, Mila og Anna buðust allavega allar til að skipta um sæti við mig, svo að ég þyrfti ekki að tala við hana í skólanum, hvað er í gangi?

Mér dettur samt ekki í hug að loka á Frederiku, því að þegar maður er í þessum aðstæðum, að tala ekki tungumálið og vera í nýjum skóla ætti maður bara að taka því sem býðst og auk þess líkar mér líka vel við hana. Mér finnst líka mun líklegra að vináttan við Frederiku sé varanleg, og að Sarah og Mila fengu leið á mér eftir nokkrar vikur. Þannig að ráð fyrir framtíðar-skiptinemar; Verið vinir þeirra sem vilja vera vinir ykkar. Blandið ykkur samt ekki inn í deilur innan bekkjarins og reynið að vera hlutlaus í þannig málum.   - Drama er ekki bara á Íslandi.  ;)

Annars gengur ítalskan mjög vel, ég læri alltaf nokkur orð á dag og er byrjuð að geta tjáð mínar basic þarfir við fjölskylduna og svarað einföldum spurningum, og svo skil alveg fullt. Ég ætla samt að koma mér upp einhverju plani, glósa ákveðið mörg orð á dag og lesa 1-2 bls. í ítalskri bók, auk þess að læra smá málfræði.


Buona notte elskurnar
xoxo

Fyrstu dagarnir

Rosalega er ég dugleg!

Ég veit, ég veit. Þetta er rosalega leiðilegt, týpískt blogg. Lestu það samt. Ég vil líka helst fá komment frá ykkur, annars nenni ég þessu ekki. :)

13.september
    Ég vaknaði alveg hryllilega snemma, dauðþreytt, til að fara með fósturmömmu minni og Andrea, fósturbróður mínum eitthvað að þvælast. Ég held að fóstumamma mín hafi haldið að Ísland væri ekki í Evrópu, og ég þyrfti að hafa  Visa sem ég þarf náttúrulega ekki. Við fórum á einhverja skrifstofu þar sem að fullt af fólki frá Afríku var að fylla út eyðublöð, mér leið eins og ég væri frá Mars!! Það var lítil stelpa þarna sem benti á mig og “Angel, Angel!” Vandræðalegt...
    Við löbbuðum eitthvað um miðbæinn, sem er rosalega fallegur, hefði átt að taka myndavélina með. Það er allt út í mörkuðum þarna og alltof mikið fólk!  Fór svo með Andrea í Vodafone búð, og ætlaði að fá ítalskt símakort... ég skildi ekkert hvað þeir voru að segja, held eitthvað um að geta hringt til útlanda, en ég fékk allavea ekki símakort.
    Svo birtist fósturpabbi minn bara allt í einu, og við fórum í skólann sem ég verð í hérna. Hann heitir  ITAS G. Saffi,  Instituto Tecnico Per Geometri Leon Battista Alberti. Held mig við það fyrra.   Við töluðum við aðstoðarskólastjórann, held ég. Hún heitir Fransisca og hún og hinar konurnar voru alltaf að koma við hárið á mér og “Bella ragazza, bella ragazza!” og voru rosalega hrifnar af augunum í mér. Shit, hvað ég var samt stressuð fyrir að byrja í skólanum! Þetta er ekkert lítill skóli, og ég hef aldrei verið “nýji krakkinn” áður. Eftir að við vorum búin að tala við kennarana, og fá núll upplýsingar! Ég vissi ekki í hvaða bekk ég væri, hvað ég væri að læra, hvenær ég ætti að mæta og fékk enga stundatöflu! Skipulagið er ekki alveg að gera sig hérna, finnst mér.  Allavega, þá fórum við í annan skóla sem er hérna í sömu götu, og ég mun fara í ítölskutíma þar. Þar var bara leiðileg kelling sem sagði okkur að koma daginn eftir. Þannig að við fórum heim..
    Ég get ekki líst því hversu þreytt ég var þegar við komum heim. Heilinn á overdrive við að reyna að vinna úr ítölskunni og öllu þessu nýja sem ég er alltaf að sjá. Ítalir eru heldur ekkert lágværir og einhvernveginn er eins og heilinn vilji bara slökkva á sér þegar þetta verður of mikið. Svo var líka brjáluð rigning, þrumur og rok. Elsku gamla Ísland, einmitt svona kúra-undir-teppi-og-horfa-á-sjónvarpið-og-sofna-veður. Fabio, fósturbróðir minn, staðsettur í Kína sem skiptinemi, hringdi í gegnum skype og við spjölluðum. Hann virðist vera rosalega fínn strákur, talar líka góða ensku og er ótrúlega fyndinn! Hann sagði mér líka að fjölskyldan mín er upprunalega frá Sikiley, og ég ætti bara að loka eyrunum þegar mamma og pabbi væru að tala því að þau töluðu alltaf saman á mállýsku frá Sikiley, og ég yrði bara rugluð af því! Frábært segi ég nú bara. Þau tala enga ensku, og tala ekki einu sinni saman á Ítölsku! Mamma mia! Hlakka ótrúlega til að hitta Fabio, þegar hann kemur heim.. í júní eða eitthvað!!
    Seinnipartinn fór ég með fósturforeldrum mínum í moll í Forlí-...., sem er lítill bær fyrir utan Forlí. Ég sá engar búið sem ég kannaðist við, en nokkrar lofuðu góðu. Við fórum í búð sem heitir Bennet, og er svona eins og þeirra Hagkaup, bara MIKLU stærra. Það var án gríns hægt að kaupa allt þarna. Ávextirnir voru ótrúlega flottir, og mikið úrval. Í fiskborðinu voru fiskar í heilu lagi, og lifandi humar og krabbar. Svo fyrir aftan kjötborðið var bara maður að dunda sér við að saga í sundur beljuskrokk, WHAT UP?! 
    Svo dó ég og kom til himna.. eða ég hélt það, því að ostadeilin var to die for! Ostar á stærð við dekk, og úrvalið var rosalegt! Kvöldmaturinn þetta kvöldið var frekar skrítinn, skinka og reykt skinka sem var í laginu eins og beikon(konan í búðinni skar það fyrir okkur úr læri), tómatasalat frá Sikiley og mozarella ostur, sem lítur út eins og egg og ég er ekki alveg búin að ákveða hvort að mér þyki góður. Þetta var samt rosalega gott á bragðið, en skrítið að hugsa til þess að maður sé að borða álegg og salat með salt og pipar. Um kvöldið bjuggum við fósturmamma mín til Tiramísú, eða hún bjó það til og ég horfði á. Svo hringdi ég heim, bara pabbi var heima og hljóðið ekki í lagi. Samt rosalega gott að sjá hann. Laga hljóðið í myndavélinni mamma og pabbi!!

OG TIL HAMINGJU MEÐ AFMÆLIÐ SÓLVEIG, hugsaði billjón sinnum til þín í dag! <3

                                                       
14.september
    Í dag var fyrsti skóladagurinn minn. Ég vaknaði kl.7, dauðþreytt að venju. Anna Maria fylgdi mér í skólann, svo að ég rataði nú örugglega. Leiðin er nú ekki flókin og ég lagði hana á minnið í gær. Ég fékk samt að vita að ég er í 4 B, A. Bekkingur að eilífu samt! Ég er alltaf í sömu stofunni (allavega ennþá). Krakkarnir eru rosalega fínir og opnir. Ljóshærð stelpa sem heitir Sarah kynnti sig strax og settist hliðina á mér. Hryllilega fín stelpa. Fyrsti tími var stærðfræði, góð byrjun segi ég nú bara.. Þau eru að læra  nákvæmlega það sama og ég var að læra á síðustu önn og, kannski er algjör óþarfi að taka þetta fram, en.. ég mundi núll! Flestir krakkarnir í bekknum eru 18 ára, en það eru þónokkrir 17 ára. Svo kynntu krakkarnir sig, en ég man bara rosalega fá nöfn. Susanna, Anna, Frederica, Alda, Sarah og Simone eru einu stelpurnar sem ég man nafnið á og svo eru Nicola  og Dennis tveir af strákunum. Í frímínútunum fór ég með stelpunum út þar sem allir voru að reykja, og guð minn almáttugur, ég er risi hérna! Allavega miðað við stelpurnar. Strákarnir hérna eru samt ekkert til að kvarta yfir! Það komu svona milljón manns upp að mér og kynntu sig, en þessi nöfn fara inn um annað eyrað og út um hitt! Stelpurnar í bekknum buðu mér svo með sér á McDonald's daginn eftir þegar skólinn er búinn, en þá þarf ég akkúrat að fara í ítölskutíma. Ég hefði verið ótrúlega mikið til í að fara með þeim, til að komast inn í hópinn og svona. En það kemur allt saman, það eru allavega allir ótrúlega nice hérna og opnir.
    Nú er ég líka byrjuð að læra landafræði, kennarinn var rosalega skrítin kona með ótrúlegan áhuga á Íslandi. Hún lét mig koma upp á töflu(kalktöflu nota bene!) og teikna Ísland, hvar Reykjavík væri, hvar ég ætti heima og hvar ÖLL eldfjöllin væru! Ég merkti auðvitað inn Eyjafjallajökul og svona, og krassaði svo bara feita línu þar sem að flekaskilin eru. Þýskukennarinn (jább, er komin í þýsku líka) er ennþá skrítnari en landafræðikennarinn, og talar ágætis ensku. Hún lét mig setjast í kennarastólinn og svo áttu krakkarnir að spyrja mig spurninga um Ísland og um mig. Spurningarnar sem ég fékk frá strákunum voru hryllilega fyndnar, t.d. hvort að ég hefði komið í alvöru hús áður, hvort að það væru mörgæsir á Íslandi, hvort að það væri sól á Íslandi, þetta væri í fyrsta skipti sem ég væri á skóm en ekki skautum(wtf?), hvort ég ætti ísbjörn og hvort að mér líkaði verk Oscar Wilde. Þessir strákar eru algjörir kjánar, en þeir eru svo sætir að þeir komast upp með það hjá öllum. Nicola minnir svo mikið á Simme frá Falkenberg, bæði í útliti og persónuleika.
    Stelpurnar spurðu bara aftur og aftur hvort að ég ætti kærasta, og hvort að þetta væri alvöru hárliturinn minn. Það er alveg sama hversu litla og lélega ensku þær kunna, alltaf “boyfriend? You boyfriend?”. Þær virðast ekki hugsa um annað, þessar elskur! Annars líður mér svoldið eins og ég sé komin aftur í 7-8.bekk. Þau eru miklu barnalegri en krakkar a Íslandi, með rosaleg læti, alltaf að elta hvort annað og líka bara hvernig þau klæða sig. Peysur með einhverjum krúttlegum fígúrum eru greinilega málið hérna, og svo er Hello Kitty rosalega vinsæl. Skóladótið þeirra er líka út í hött! Bleik pennaveski, bleikar loðnar skóladagbækur og.. je minn! Þetta var samt rosalega góður dagur,  ég bjóst alls ekki við því að krakkarnir yrðu svona skemmtilegir opnir, þannig að gerið það fyrir mig, ef það er skiptinemi í skólanum.. verið góð við hann og takið hann með ykkur!
    Þegar skólinn var búinn beið fósturmamma mín eftir mér fyrir utan, erum við að tala um vandræðalegt haha, krakkarnir voru rosa krúttlegir og strákarnir kysstu mig allir bless á kinnina. Það vantar alveg svona herramenn á Ísland! Ekki bara eitthvað svona, heldur bjóðast þeir til að halda á töskunni manns, kaupa handa manni að drekka, halda hurðunum opnum fyrir mann og alla þessa litlu hluti. Ég sé ekki íslenska stráka fyrir mér að halda á töskunni manns! Skólinn var búinn hálf 1(pælið í því, ég er búin í skólanum áður en að þið farið í mat!)  en stundum er hann búinn hálf 2.
    Besti vinur Fabio, fósturbróður míns, Luca kom svo í heimsókn til að ná í eitthverjar teikningar sem Fabio á fyrir skólann og til að hitta mig. D-d-d-d-d-d-d! ég segi ekki meira. Hann er reyndar frekar lávaxinn eins og flestir hérna, er það eitthvað í vatninu? Hann borðaði hádegismat með fjölskyldunni og svo svo horfðum við á einhverja ítalska mynd saman. Hann er greinilega alveg heimavanur hérna, og fósturforeldrar mínir koma fram við hann eins og annan son. Luca og Fabio eru í einhverjum break dance hópi, held samt að þeir tveir séu einu talentarnir í honum. Miðað við myndböndin sem Luca sýndi mér.  Eftir að Luca var farinn fór ég með fóstumömmu minni niður í bæ að kaupa skóladót. Við keyptum samt engar bækur, bara reikningsbækur, skóladagbók(bleika!) og pennaveski. Mig vantar samt bækur, og blýpenna helst.. en kannski þarf að fá eitthvað á hreint um hvaða fögum ég verð í, áður en við kaupum bækur. Hringdi aftur heim, þá voru mamma og pabbi bæði heima.. en ekkert hljóð. Hvað er í gangi?

xoxo

Ferðin út og komunámskeiðið

Alveg komin tími til að ég láti vita af mér, ekki satt?

    Ég er komin á leiðarenda,  á via Treves 4, Forlí. Veðrið er búið að vera rosalega gott, nema hvað að 13.september fékk ég minn fyrsta skammt af hellidembu og þrumum. Og það var sko ekki nein smá rigning!

    Ferðin út gekk rosalega vel, Elín Ósk gisti hjá mér síðustu nóttina þar sem við horfðum á Sex and the City áður en að við sofnuðum, en það var nú ekki mikill svefn þar sem að við þurftum að leggja af stað heiman kl. 4 um morguninn. Við vorum komin út á flugvöll um 6 leitið ég, Elín, mamma og pabbi þar sem að við fundum hina skiptinemana. Ég tjékkaði mig inn og svo var kvatt foreldrana, ég verð nú að viðurkenna það að mig langaði svoldið að gráta. Elsku mamma og pabbi, og auðvitað Elín. Ótrúlega mun ég sakna þeirra! Þegar var komið inn í flugstöð fengum við okkur morgunmat (síðasta kókómjólkin mín í 10 mánuði!), svo ætlaði ég að reyna að kaupa mér síma, þar sem að minn er ónýtur, en fann nú ekki neinn flottann á góðu verði.

Bless bless Ísland :)

Flugið til Kaupmannahafnar gekk mjög vel bara, og svo þurftum við að hanga á Kastrup í 3 og hálfan tíma eftir fluginu til Rómar. Ég keypti mér síma þar, einhverja rosalega Nokia græju með snertiskjá og læti og stelpurnar fundu einhvern rosalega sætann Ítalskan strák til að spjalla við. Svo drifum við okkur bara í flugvélina og skemmtum okkur vel í flata rúllu”stiganum” á leiðinni (árgangur 93' bgn, þið vitið hvað ég er að tala um ;) ). Á leiðinni sat ég hliðina á ótrúlega krúttlegum hjónum, konan hafði farið sem skiptinemi til Bandaríkjanna árið 1974, minnir mig, og þau höfðu rosalegan áhuga á öllu saman.

Upphitun fyrir Ítala-veiðar

Nýji síminn ;)

    Við lentum kl. 19 á ítölskum tíma,(kl. 17) og fundum farangurinn okkar eiginlega strax, annað en aumingja krakkarnir frá Paragvæ sem höfðu beðið eftir sínum í meira en klukkustund,  og komust svo að því að  hann hafði týnst á leiðinni. Á meðan við biðum eftir fleiri skiptinemum á flugvellinum tók Jenný bara upp gítarinn og við sungum nokkra íslenska tóna fyrir gesti flugvallarins. Ég og Baldur vorum svo hryllilega svöng, að við stungum aðeins af og fundum okkur einhverjar samlokur að borða, sem var eins gott fyrir okkur því að í rútunni á leiðinni á hótelið sagði sjálfboðaliðinn sem var þar að passa okkur að það yrði kannski ekki kvöldmatur fyrir okkur því að við værum að koma svo seint(sirka 21:00). Við sáum ekkert af “Róm” á leiðinni, en sem betur fer fengum við nú að borða þegar við mættum á hótelið!

Ótrúlega góður matur

 

Ég var í herbergi með stelpu frá Bosníu sem heitir Dunja Rokvic, hún er alveg yndisleg. Herbergið var samt pínku lítið, og klósettið var bara í sturtunni! En svalirnar voru krúttlegar. :)  Við íslendingarnir + elsku Dunja – Jenný og Magnea, fórum svo aðeins að skoða okkur um á hótelinu.  Það var rosalega flott útsýni upp á þaki og spjölluðum eitthvað við hina krakkana sem eru skiptinemar hér líka.
    Daginn eftir, 11. september (TIL HAMINGJU MEÐ AFMÆLIÐ DRÍFA!) var svo komunámskeiðið, sem þau hefðu alveg mátt sleppa bara og leyfa okkur að hanga og kynnast bara. Þetta er nákvæmlega það sama og maður fær að heyra á námskeiðunum og fundunum heima, nema bara á bjagaðri ensku.  Fyrir hádegi var samt mjög gaman, okkur var öllum skipt í hópa og ég lenti í hóp með mjög skemmtilegum krökkum. Hópnum var skipt í tvennt og svo átti hver og einn að finna mynd sem táknaði ótta eða eitthvað sem þau bjuggust við af dvölinni í Ítalíu. Hádegismaturinn var æðislegur, pasta og svo eitthvað kjöt sem ég smakkaði reyndar bara aðeins á enda búin að háma í mig pastað! Svo fórum ég, Arna, Emil og Magnus frá Danmörku, Jonathan frá Ástralíu og strákur frá Tyrklandi sem ég get ómögulega munað nafnið á, en það byrjaði á B, upp á alvöru þakið! Útsýnið þar var ótrúlega fallegt, og svo skemmdi nú ekki fyrir hvað piltarnir voru sætir, hoho.

Eftir hádegi var því miður skipt í aðra hópa, og þessi sem ég var í seinni partinn var ekki næstum því jafn skemmtilegur og sá sem ég var í fyrir hádegi. Verst að seinni hópurinn er krakkarnir sem verða næst mér á Ítalíu! En og aftur var maturinn æðislegur, ég held að ég hafi aldrei fengið vonda máltíð á Ítalíu. Nema kannski morgumaturinn, hann var ekki góður.. Eftir matinn var “welcoming ceremony”, öll löndin voru kölluð upp og þátttakendurnir frá því landi áttu þá að standa upp, og auðvitað klöppuðu allir fyrir þeim. Aumingja Dunja var ein frá Bosníu. Auðvitað erum við íslendingarnir svo athyglisjúkir að við stóðum upp á stólana okkar og veifuðum eins og brjálæðingar, á fremsta bekk, fyrir miðju. Við máttum bara vera á fótum til klukkan 11, en þá áttu allir að fara að sofa því að sumir þurftu að leggja af stað frá hóteliu kl. 04:30. Það er sko ekki sofið út á Ítalíu!
    Allt var troðfullt fyrir utan hótelið, enda rúmlega 400 skiptinemar og rosalega fáir sem vildu fara að sofa! Þetta kvöld var rosalega skemmtilegt, allir að taka myndir af öllum.  Alla þessa helgi voru asískir krakkar að taka myndir af mér! Svo var þarna bandarískur strákur með gítar sem var algjör rokkstjarna, ég get svo svarið það, maðurinn verður frægur. Nei, okey... En hann hagaði sér þannig. Hryllilega fyndinn, en góður samt. Svo fórum við líka að skoða kíwí trén sem voru þarna!Við vorum svo rekin inn og ég og Magnea þurftum að að kveðja hina íslensku krakkana, því að við  færum langt á undan þeim. Rosalega skrítið að hafa þau ekki lengur, maður var farinn að stóla svo á að hafa þau í kringum sig og mér finnst við rosalega góður hópur. Svo var bara smá kósý tími með stelpunum í herberginu þeirra Magneu og Jenný. Svo kvaddi ég bosnísku beljuna mína hana Dunju áður en við fórum að sofa því að ég þurfti að vakna kl. hálf 7.

Emil er sætur, jájá

Íslenski hópurinn :) 

    Ég og Magnea áttum að fara af stað á sama tíma, svo að við héldum að við yrðum saman í lest sem reyndist svo ekki vera satt. Hann Alvin, sjálfaboðaliða-barnapía míns hóps var hryllilega paranoid alla ferðina, sérstaklega á lestarstöðinni í Róm. Elsku greyið. Reyndar var stolið tösku úr lestinni af þýskri stelpu í mínum hóp sem heitir Anna, hann var alveg jafn miður sín og hún. Annars var lestarferðin mjög góð, Ítalía er ótrúlega fallegt land og svo sat ég hliðina á stelpu frá Finnlandi sem heitir Ilina, hún er ein af fáum í mínum hóp sem talar góða ensku. Þegar nær dró fór maður að vera ótrúlega spenntur, ég var alveg með hnút í maganum síðustu klukkutímana, en ferðin tók 6-7 tíma.    

    Loksins þegar við komum til Cesena voru Anna Maria, Ignazio, Andrea og Maya (hundurinn) þar að bíða ásamt fósturfjölskyldum hinna krakkanna sem fóru þar út. Hitti þau loksins! Þau eru samt lávaxnari en ég hélt, ég er stærri en þau öll! Cesena er næsta borg við Forlí og það tók svona hálftíma að keyra þangað. Forlí er rosalega falleg borg, en ég er viss um að ég muni aldrei læra að rata neitt hérna! Þau eiga heima í íbúð á efstu hæð, og ég er í herberginu hans Fabio, sem er fósturbróðir minn í Kína. Og ég er með mínar eigin svalir, hversu næs er það?  Það er útsýni yfir almenningsgarðinn hérna rétt hjá. Þetta er rosalega frægur garður sem heitir........ Það var einhver hátíð í gangi held ég, allavega var mjög mikið af fólki og allskonar sölubásar og skemmtiatriði í gangi. Þau keyptu handa mér gelato í garðinum, en þetta er sko ekki eins kúluís og heima. Honum er einhvernveginn mokað á brauðformið og auðvitað missti ég minn eins og aulinn sem ég er! Þau halda örugglega að ég hafi aldrei fengið ís áður!
Ég lofa ykkur fleiri og vandræðalegri sögum í framtíðinni!

    Þegar við komum heim pöntuðu þau mat heim, þetta er einhver réttur sem er sérstakur Emilia-Romagna réttur. Þetta er eins og tortilla pönnukaka, nema þau láta fyllingu í. Ég prufaði með Mozarella og svo með einhvernveginn tómatmauki. Mozarellað var hryllilegt á bragðið, ég skil bara ekki að fólk borði það, en hitt var mjög gott. Fyrir utan Mozarella-fyllinguna hef ég aldrei smakkað neitt vont hérna, og ég sko búin að prufa margt og mikið hérna, ekkert smá sem maður er látinn borða! Fyrsta kvöldið fór ég svo með Andrea, bróður mínum, niður í miðbæ þar sem að vinir hans voru að spila. Þetta var rosalega góð hljómsveit og saxófónleikarinn var ótrúlega góður, fékk söknunarsting í hjartað til Ingu! Svo var hljómborðsleikarinn þeirra rosalega góður líka, og sætur!  Það var rosalega margt fólk þarna, og allir störðu á mig eins og ég væri geimvera!

Ég kynnstist nokkrum vinum hans Andrea þarna, og það kom fullt að fólki upp að mér og kynnti sig, verst bara hvað ég man fá nöfn. Þarna var einn Fabio, og Litu sem er kærasta Marco(píanóleikarans). Hékk bara með þeim um kvöldið, og þau reyndu að kenna mér smá ítölsku. Svo kom pabbi Marco, Silvano og kynnti sig.

Silvano: “Mi ciamo Silvano, piacere.”

Eyrún: “Mi ciamo Eyrún”  (vandræðalegt bros, kann enga ítölsku).

Silvano: “ Eyyyyy...?” Greinilega alveg steinhissa á þessu furðulega nafni! “No, no, no, no ciamo Anna!!”

Eyrún: “No! Eyrún!”

Silvano: “ No, Anna, Anna!”

    Þannig að nú heiti ég Anna, eða Bianca(hvít). Mikið hryllilega hljógu allir, sérstaklega Fabio, Silvano er frændi hans.

Nú er þetta orðið svo langt að ég ætla ekki að leggja á neinn að þurfa að lesa meira, veit að þetta var rosalega leiðilegt ferðablogg, en ég reyni að koma með eitthvað meira spennandi næst. :)

xoxo

Komin með skóla

Ég er loksins komin með upplýsingar um skólann sem ég mun vera í úti. Hann heitir Istituto scolastico Saffi (The Institute of Superior Instruction) og er 5 ára skóli þar sem boðið er upp á allar gerðir náms, þ.e. classical, scientific, pedagogical, technical og fleira. Ég hef samt ekki fengið neinar upplýsingar um hvað ég er nákvæmlega að fara að læra,  Liceo Classico hljómar mjög spennandi en þar er áhersla lögð á latínu, forngrísku, ítölsku, sögu og heimspeki. Liceo Scientifico hljómar alls ekki jafn spennandi!  Ég er líka komin með trúnaðarmann, hún heitir Carlotta og á heima rétt fyrir utan Forlí. Hún er fædd 91' og var skiptinemi á Íslandi. Það verður örugglega rosa gott að hafa hana, bæði til að hjálpa með ítölskuna og svo með allt annað. Hún hefur verið á Íslandi þannig að hún skilur hvaðan ég er að koma, og getur hjálpað mér að aðlagast rosalega vel. Svo er líka frábært að hafa einhvern til að hanga með svona fyrst!

Tíminn er samt búinn að líða svo ótrúlega hratt, það eru bara 8 dagar í að ég verði á Ítalíu! Það er kominn smá spenningur, og kvíði í mig. Þetta er bara svo ótrúlega skrýtin tilfinning að vita það að ég sé að fara að yfirgefa Borgarnes, og Ísland í næstum ár. Engin norðurljós? Það verður samt svo gott að komast út, og sleppa aðeins frá öllu. Prufa eitthvað nýtt og kynnast sjáfri mér, og heiminum aðeins. Samt skrýtin tilfinning, að vita að maður eigi eftir að sakna alls, meira segja litlu hlutanna sem fara í taugarnar á manni. Að fara að heiman, það er rosalega skrýtin tilfinning.