Lasanja og mandarínur

Elsku þið. 

Það er svo gott að blogga, það hjálpar manni að muna og það er rosalega gott að skrifa niður tilfinningar sínar. Svo verður svo gaman að lesa þetta seinna! Mæli endilega með því að blogga, eða bara skrifa í dagbók, ég geri bæði.
Nú er komin aðventa og skítakuldi. Hvað er þetta með Ítali og hafa kaldara inn í húsunum en úti?
Í gær fagnaði ég fyrsta í aðventu með því að fara til Ravenna með skiptinemum frá Bologna. Það rigndi allann daginn í Ravenna meðan alls staðar annarstaðar á Norður-Ítalíu, þar sem að ljúfur snjór sveif mjúklega niður. Ég og danskur vinur minn vorum mjög vonsvikin yfir því að þurfa að hlaupa á milli kirkja og grafhýsa í mígandi regni í Ravenna í staðinn fyrir að búa til snjóengla og snjóbolta. Engu að síður var þetta frábær dagur og alltaf gaman að kynnast fleiri skiptinemum, og ekki skemmir fyrir hvað Ravenna er falleg borg, líka í hellidembu.
Annars hefur heldur mikið drifið á daga mína sem síðan ég skrifaði seinast. Mandarínu- tímabilið er gengið í garð mér til mikillar óhamingju, mikið eru þetta ógeðslegir ávextir. Á laugardaginn snjóaði í nokkrar mínútur, og Lorin og hinir krakkarnir úr 3 mánaða prógramminu fóru heim. Ég lærði að búa til alvöru lasanja, en finnst það bara alveg jafn vont og hitt. Ítölskuskólinn minn í Forlí er búinn að vera í pásu og frír tími sem ég hef ekkert að gera við streymir inn. Ég er að ná tökum í saumavélaskrímslinu í skólanum og ítalskan er að taka stakkaskiptum. Nú þarf ég bara að kenna ítölskum unglingum að það er hægt að gera eitthvað á virkum dögum og þá get ég eignast líf.

En yfir að alvarlegri málum, því að ég er án trúnaðarmanns núna. Elsku verðandi- og núverandi skiptinemar, aldrei aldrei vera án trúnaðarmanns. Trúnaðarmaðurinn er nefnilega ekki, þó að nafnið gefi það til kynna, manneskjan sem að þú hringir í til að láta hugga þig. Þetta er manneskjan sem sér um öll þín mál og er alltaf 110% til staðar fyrir þig, og auðvitað líka þegar maður þarf að gráta smá. Carlotta, sem var trúnaðarmaðurinn minn, er núna í háskóla í Bologna en hún og mamma hennar, Clara sem er AFS sjálfboðaliði, hafa verið alveg yndislegar. Clara og maðurinn hennar keyrðu mig t.d. til Ravenna í gær, Carlotta er búin að bjóða mér til Bologna til sín og þau eru búin að bjóða mér í salami-gerð(sláturgerð einhver?) og upp í fjöll. Ef að fjölskyldan mín væri ekki svona yndisleg, myndi ég gjarnan vilja búa hjá þeim!
Clara er yfir AFS Forlí, en af því að ég er sú eina í Forlí tilheyri ég AFS Cesena, ég skildi þetta ekki fullkomnlega en ég held að það sé ástæðan fyrir því að Clara má ekki vera sjálfboðaliðinn minn lengur (hún var það í smátíma). Mér finnst AFS Cesena ekkert hugsa um mig, og allt sem þau skipuleggja fyrir skiptinemana er gert án þess að lata mig vita eða taka tillit þess að ég þurfi að taka lest heim svo að viðburðirnir eru oft seint á kvöldin og langt frá lestarstöðinni, og aldrei býðst neinn til að skutla mér á lestarstöðina eða það sem betra væri, að keyra mig þessa litlu vegalengd sem er á milli Forlí og Cesena. Þannig að aldrei fær aumingja ég að vera með, og hef misst af ansi mörgum skemmtilegum kvöldum, t.d. kveðjuboð fyrir Lorin! Clara bauð mér til Rómar í síðustu viku, en AFS Cesena bannaði það, því að hún ætlaði bara að bjóða mér en ekki öllum frá Cesena. Erum við að ræða hræsnina í þessu fólki? Þetta er eins og að banna hinum krökkunum að fara í ferð með fjölskyldum sínum eða vinum fjölskyldunnar því að þau "taka ekki hina með".
Ég er orðin nokkuð sammála fósturpabba um að ég hefði átt að tilheyra AFS Bologna í staðinn eins og stóð til fyrst, sérstaklega eftir að hafa hitt krakkana þar.

Afhverju enda bloggin mín alltaf á bitru nótunum?

xoxo, Júrna.

Bologna kiddós

Noregur - Dómíníska lýðveldið - Ísland

Danmörk- Kólumbía- Ísland - Bólivía - Finnland- Noregur - BNA - Þýskaland - Dóminíska lýðveldið.

Dante félagi

Gröfin hans Dante, kósý

Fiskar í kirkjunni

Kirkjur og grafhýsi eru náttúrulega frábærir staðir fyrir myndatökur

 

 

Því að ég er svo mikil skvísa..

1/4 ✔ - Let other pens dwell on guilt and misery.

Hæ elsku þið!

Það er allt yndislegt að frétta af mér. Í dag er ég nákvæmlega búin með 1/4 af dvölinni minni hér, iss þetta er ekkert mál! Hef reyndar ekki frá neinu sérstöku að segja, en Guðríður bað um blogg og þá fær hún líka blogg.
Í dag á fósturpabbi minn afmæli, kallinn orðinn 49 ára. Ég keypti handa honum tvær Arnalds bækur, Grafarþögn og Kleifarvatn, á ítölsku auðvitað. Svo er ég bara búin að mönsa sikileyskt bakkelsi í dag og hafa það kósý.

Annars er rosalega lítið búið að gerast hjá mér, bara skóli og svona. Ég er orðin rosalega náin krökkunum í 4B. Þau eru alveg yndisleg, en eru alltof fljót að detta í það að tala ensku við mig. Mér finnst samt ekki alveg nógu gaman í þessum skóla, saumar og þannig vesen er bara ekki ég. Ég veit samt ekki hvort að ég nenni að vera að breyta eitthvað, enda gera Ítalir svo óskaplega mikið vesen úr hinum minnstu málum, og svo eru krakkarnir í saumahópnum líka fínir og það skiptir mig miklu meira máli.


Ítalskan er aftur á móti ekki alveg að gera sig finnst mér, ég skil samt allt sem er sagt við mig en það er bara vandamál að koma einhverjum orðum út úr sér til baka. Það versta er samt þegar manni finnst maður vera að tala ítölsku, en fólk skilur ekki hvað maður er að segja. Það er hroðalegt.
Mér finnst AFS gera of miklar kröfur til ítölskukunnáttunnar, auðvitað er spænskumælandi og rennreipandi í frönsku fljótara að læra ítölsku en íslendingur! Þau eru heldur ekki búin að redda mér ítölskunámsbókinni ENNÞÁ, þannig að við hverju búast þau?
Hinsvegar gerir skólinn alltof litlar kröfur til mín, ég verð stundum alveg drullupirruð þegar kennararnir tala við mig á bjagaðri ensku  og öskrar svo yfir bekkinn "hvernig segir maður '....' á ensku?" fyrir annað hvort orð, í staðinn fyrir að tala við mig á þessu blessaða tungumáli sem ég er að læra.

          Um daginn var ég svo í ensku með 4F, sem er tískuhópurinn af 4B. (Það er búið að troða mér í allnokkra enskutíma hérna, og ég sver að enskunni minni fer bara versnandi.) Þau voru að gera einhverja hlustunaræfingu, svo að ég sat bara og teiknaði því að ég þarf ekki að taka þátt. Svo þegar hlustunaræfingin var búin byrjaði kennarinn eitthvað að tala á ensku, og ég leit upp því að það er all óvenjulegt að þess enskukennari tali ensku. Furðulegt ekki satt? Kennarinn spurði hvort að ég vildi vera með í "umræðunni"(þau voru að læra hvernig á að tala um veðrið, alveg satt) en ég afþakkaði bara pent. Þá byrjaði kennarinn að tala um mig á ítölsku við krakkanna. Hvað ég væri hugrökk að þora þessu, hvað þetta væri erfitt fyrir mig og hversu mikið ég saknaði allra á Íslandi, það sæist bara ekki á mér því að ég væri norður-evrópskt og fólk frá Skandinavíu hefði svo mikla sjálfsstjórn og sýndi tilfinningar sínar ekki. Þetta er auðvitað satt, en aldrei hef ég sagt neitt við þessa konu um það hvernig mér líður, og mér fannst líka í meira lagi dónalegt að hún væri að tala um mig og mitt persónulega líf við þessa krakka, íslenskur kennari myndi aldrei gera eitthvað svona. Það besta var samt að þau héldu í alvörunni að ég skildi ekki hvað þau væru að tala um, held að jafnvel þótt að ég hefði ekki skilið allt, hefði ég samt nú fundið á mér að þau væru að tala um mig.  Og hvaðan fékk hún þetta um að norðurlandabúar sýndu aldrei tilfinningar sínar?

Lífið gengur bara sinn vanagang. Ítölskutímar og tjill í Cesena með hinum skiptinema-krökkunum, og svo bara venjulegt líf í hérna Forlí, krakkarnir hérna gera aldrei neitt á daginn og hanga bara heima hjá sér og læra eftir skóla svo að mér hefur ekki tekist oft að draga krakkana með mér að gera eitthvað. Það er orðið vel kalt hérna og á víst að fara að snjóa á sunnudaginn. Það er kominn smá jólafílingur í mig, þótt að það sé nú alls ekki jólalegt hérna, eiginlega engar jólaskreytingar komnar og bara ansalegt að hafa lauf á trjánum svona í lok nóvember! Ég bíð allavega spennt eftir pakkanum frá mömmu og pabba með húfunni og vettlingunum.. og íslenska namminu!

xoxo Eyrún

 SEM ER AÐ FARA Á CARNEVALE Í FENEYJUM Í FEBRÚAR!

 

Flórens á fljótandi fæði!

Jibbí, Eyrún komin með nýtt blogg!
Oh, ég er svo dugleg. Annað en þið. Ég er ekki sátt með komment-fjöldann, þetta er ekki flókið.. og það er ekki eins og þið hafið eitthvað betra að gera, sérstaklega þið í MB sem komist ekki lengur á facebook!

Allora, í síðustu viku fór ég bara í skólann mánudag og þriðjudag því að ég var eitthvað slöpp. Bara kalt, máttlaus og illt í maganum og hausnum. Ég kenni þreytu og prótín/kalk skort í matnum hérna algjörlega um öll mín veikindi hér, enda er ég næstum því grænmetisætan, þekkt sem einhver sú mesta kjötæta sem fyrirfinnst hér um slóðir. Mig langar að vita hvernig nokkrir sem ég þekki myndu standa sig hér.. Mér fannst þau gera full mikið mál úr þessu þegar þau vildu að ég færi til læknis, en alltílagi, Ítalir eru svoldið pillusjúkir og paranoid með svona veikindi. Þá var búið að hringja í læknirinn daginn áður og búið að banna mér að borða nokkurn skapaðann hlut, ég átti  bara að gjöra svo vel að drekka te. Þeir eru svoldið háðir læknunum sínum þessir Ítalar.
Fór til læknisins, en fósturmamma mín var ekki alveg nógu sátt með hvað hún gerði lítið úr málinu, því að hún sagði mér að fara heim og hvíla mig(og ekki borða neitt),  og ef að mér væri ennþá illt á morgun ætti ég að koma aftur( og ekki borða neitt) svo að hún ákvað að nú færum við á spítala með mig. Mamma mia.. það fannst mér nú fullmikið af hinu góða. Þar var ég sett í hjólastól og svo látin bíða í klst. eftir að læknir þar kom og skoðaði mig. Hann vildi nú bara senda mig í uppskurð, því að hann hélt að botnlanginn í mér væri að springa, en þá kom hlaupandi inn annað læknir sem hélt að ég væri ólétt. Þeir rifust þarna eitthvað en á endanum var bara tekið blóðsýni(klárir þessir Ítalir) og ég látin bíða annan klukkutíma eftir niðurstöðunum úr þeim með næringu í æð. Það kom auðvitað ekkert alvarlegt í ljós, bara einhver lítil næring í gangi (sem að ég vissi auðvitað) og meiri næringu skellt í mann og einhverri rosalegri verkjalyfjablöndu. Það tók einn og hálfann tíma og svo mátti ég fara heim, og komið yfir miðnætti.
Aldrei verða veik á Ítalíu, börnin góð.

Eftir það tóku bara við dagar í afslöppun heima, og ég gerði bara nákvæmlega ekki neitt. Sem var reyndar afskaplega þægilegt, en hefði verið skemmtilegra ef ég hefði getað mönsað eitthvað á meðan.
Fór svo til Flórens á sunnudeginum með hinum krökkunum frá AFS, stalst til að borða.. og það var bara allt í lagi. Ég varð reyndar mjög pirruð þegar það var "votað out" að fara á Uffizi safnið, sem er ótrúlega frægt safn í Flórens með mörgum af frægustu málverkum heims.  En engu að síður yndislegur dagur með yndislegu fólki, og Flórens er svo sannarlega uppáhaldsborgin mín í Ítalíu hingað til!
Það er allt svo fallegt þar, byggingarnar, kirkjurnar, stytturnar og listaverkin sem eru út um allt í borginni. Svo skemmdi nú ekki að þarna var Disneybúð, Zara og H&M, en af því að það var sunnudagur var bara Disneybúðin opin og ég keypti nokkrar jólagjafir þar.  Þetta var líka síðasti dagur Kristiönu, einni af bestu vinkonum mínum hér, í Ítalíu. Hún var bara í þriggja mánaða prógrammi og fór heim tveimur vikum fyrr því að amma hennar er veik. Það var ótrúlega erfitt að kveðja hana, og mér finnst svo sorglegt að vita að ég hef svo stuttann tíma með öllu þessu yndislega fólki sem að ég hef kynnst hérna. Ælta ekki að hugsa um það. :)

Annars er allt gott að frétta af mér. Fjölskyldan er yndisleg, skólinn er hundleiðilegur en krakkarnir frábærir, orðið frekar kalt hérna en það koma þvílíkir blíðudagar inn á milli. Allt eins og það á að vera.

Kossar og knús
xoxo  Eyrún

Krúttlegasta fólkið mitt :)

Flórens er ekkert slor

Falleg stytta, og venjulega dúfa eða tvær á toppnum

Sprellaborgin!

Eyrún sátt með "Simbastyttunni"

Ef maður læsir lás þarna með vini sínum/maka þá er maður að læsa sambandinu og þá mun það aldrei slitna :)

Ponta Vecchia. (Gamla brú)

Bella Firenze!

Krúttlur :)

Elsku Kristiana sem er farin heim til Lettlands

Francisco minn og ég :)

Mjög líklega hinn eini sanni Fagri Blakkur, það er ég viss um.

2 mánuðir, check!

Dagur 61 á Ítalíu búinn, tveir mánuðir liðnir.
         Nei bíddu, það stenst bara ekki. Þetta hefur verið svo miklu styttra, en samt svo miklu lengra. Tíminn líður afskaplega furðulega hérna. Það virðist hafa verið fyrir mörgum árum sem ég fór niður í MB og knúsaði alla bless, og heil eilífð síðan ég og Elín gistum saman síðustu nóttina og gláptum á Sex and the City áður en við fórum út á flugvöll þar sem að ég kvaddi hana, mömmu og pabba. Samt hefur tíminn hérna liðið svo hratt. Dagarnir eru langir, en vikurnar fljúga áfram, það virðist alltaf vera komin ný vika áður en hin er hálfnuð.
         Þetta eru búnir að vera yndislegir tveir mánuðir, en ég ætla ekki að ljúga og segja að þetta hafi ekki verið erfitt stundum. Ég er samt á heildina litið svo ótrúlega hamingjusöm hérna, og mér finnst ég hafa breyst og þroskast heilann helling þennan stutta tíma. Hérna tek ég lífinu með mun meiri ró en á Íslandi, og tek hlutunum bara eins og þeir eru. Er ekkert að æsa mig neitt yfir hlutum sem ég get hvort eð ekki breytt. Íslenskan er orðin mjög slæm, og ég á mestu vandræðum með að skrifa þessa blessuðu færslu og hugsa núna á ensku-dönsku-ítölsku graut.
Það er samt ansi margt búið að drífa á daga mína síðan ég kvaddi ykkur seinast og þá ber helst að nefna Halloween og ferðina til San Marínó. Annars eru venjulegir dagar hérna oftast mesta ævintýrið. Lífið hérna er ekki ennþá orðið raunverulegt, þetta er eins og draumur. Yndislegur og spennandi draumur með nýjum ævintýrum og upplifunum á hverjum degi.

         Síðasta laugardag átti ég yndislegan dag. Eins og svo oft áður þegar ég hef ekkert að gera fór ég niður í miðbæ, já bara ein, og fór í búðir. Ég elska mannlífið hérna, og get setið endalaust fyrir utan einhvern barinn með ljúffengann cappuccino, crepé eða gelato og virða fyrir mér fólkið. Ég elska líka lyktirnar hérna, á morgnanna er fersk skógar- og haust/vetrarlykt í loftinu og þegar fer að líða á daginn fyllist allt af guðdómlegri matarlykt, enda ekki lítið lagt í eldamennskuna hérna. Á kvöldin er svo skringileg en engu að síður góð reykjarlykt í loftinu. Svo er líka gaman að segja frá því að það er bar (allir staðir hér eru bar) rétt hjá húsinu mínu sem ég labba allaf framhjá þegar ég fer í miðbæinn, þar sem að hópur af gömlum, krúttlegum köllum sitja fyrir utan hvern einasta dag, allan liðlangan daginn. Þetta eru týpískir ítalkir gamlir menn í hvítum skyrtum og með axlabönd, reykjandi, kallandi og drekkandi kaffi. Við erum orðnir góðir félagar, heilsa þeim alltaf og spjalla við þá þegar ég á leið hjá. Á mín ítölsku blótsyrði algjörlega þessum köllum að þakka. Ég verslaði kannski ögn mikið þennan daginn eins og gömlu kallarnir bentu mér nú reyndar á. Keypti mér 2 gallabuxur, Ugg's, háa hæla, bol, inniskó, hlý náttföt, ilmvatn og slatta af sokkum og nærfötum. Þetta er nú kannski ekki frá sögu færandi nema það að með því að fjárfesta í þessum blessuðu náttfötum er ég búin að leysa eina af mínum helstu krísum hérna, eiginlega tvær. Málið er að hér er allt morandi í fötum með vinsælum teiknimyndafígúrum, og disney brjálæðingurinn ég á oft erfitt með mig. En sama hversu vinsælt þetta er hér, og sama hversu krúttlegt þetta er, mun ég aldrei yfirgefa húsið klædd í föt sem eiga heima á leikskólabörnum. Þessvegna keypti ég mér þessi fínu Bamba náttföt og er hæstánægð með þau.

          Daginn eftir fór ég ásamst fósturforeldrum mínum til San Marínó. En fyrir þá sem ekki vita, er San Marínó smáríki umlukið Ítalíu og einn fallegasti staður sem ég hef komið til. San Marínó er í  í Appennínafjöllunum (litlu Ölpunum), á mörkum Emilía-Romanga og Marke og umlykur fjallið Monte Titano. Öll byggðin er í hlíðum og á toppi fjallsins, eintómur halli hér á ferð. Landið er heilir 61 km² og íbúarnir um 30.000, ekki amalegt. Þetta er samt mjög merkilegt land, eitt elsta lýðveldi heims, stofnað árið 301 af heilögum Marínusi(surprise, surprise) sem var steinútskurðarmaðursmiður. En nóg af ókeypis fróðleik í boði Eyrúnar. Ótrúlega fallegt ríki, mikið af skrítnum og spennandi litlum búðum og ég smakkaði heimsins bestu pítsu. Góður dagur og ég mæli hiklaust með því fyrir alla að kíkja til San Marínó, nema auðvitað ef þú krefst þess að fara hjólandi allra þinna ferða, þá myndi ég sleppa því.
 Við vorum líka svo heppin að hitta á gómsæta súkkulaðihátíð þar í landi, þar sem ég hitti sætan strák sem er í súkkulaðiskóla(að læra að búa til súkkulaði væntanlega) og er að læra að vera bakari. Besti parturinn var samt að hann er frá Sikiley, það fannst fósturpabba mínum allavega. Ótrúlegt hvað allir í kringum mig virðast vera frá Sikiley. Mér fannst samt best þegar hann bjó til handa mér eitthvert ítalskt sætabrauð, sýndi mér um og keypti handa mér heitt kakó og súkkulaði. Ítalskir strákar eru alveg með þetta.

Nenni ekki meiru og læt myndirnar tala.
Þangað til næst.

xoxo, Eyrún veika.

Café latte með nutella er það besta :)

Lorin(Belgía), ég og Kristiana(Lettland)

San Marino

Rosalega falleg kirkja í San Marinó, en það var bannað að taka myndir inn í henni og ég þorði ekki að stelast. :)

San Marínó og Ítalía í fjarska

Fósturforeldrar mínir

Með Adríahaf í bakrunn :)

Fallegt!

Þessi súkkulaðihátíð var alveg að gera sig