Ég vona að nýja árið leggist jafn vel í ykkur og það leggst í mig. 2011 verður frábært ár. Ég er stútfull af orku og allt er eitthvað svo frábært og spennandi þessa dagana þótt svo að það sé búin að vera leiðinda kuldi og blindaþoka í viku!
Ég er bý núna hjá Clöru, Mauricio og Carlottu og er búin að vera hjá þeim í tæpa viku. Og áður en þið missið ykkur, þá er það bara tímabundið, í 2-3 vikur á meðan hin fjölskyldan vinnur úr einhverjum vandamálum sín á milli. Ég hefði reyndar ekkert á móti því að búa bara hér, hef það endalaust gott. Clara og fjölskylda búa í stóru, fallegu húsi í fyrir utan smábæinn Coccolia (sem tilheyrir Ravenna og er því slatta frá Forlí), með tveimur hundum, tæru sveitalofti og hanagali á morgnanna. Eini gallinn er auðvitað öll ferðalög, ég vakna fyrir klukkan 6 á morgnanna og tek skólabíl til Forlí kl.7:15, sem stoppar blessunarlega fyrir framan skólann minn tuttugu mínútur í 8. Ég sem er svo vön að skoppa bara í skólann rétt fyrir 8! Það að geta ekki eytt deginum vafrandi um miðbæ Forlí er eitthvað sem ég sakna líka. En þegar ég er komin í betri rútinu og búin að læra almennilega á strætókerfið blessast þetta allt saman.
Restin af jólafríinu mínu leið ansi ljúflega með morgunskokki eftir stíginum bakvið almenningsgarðinn í Forlí, nú eða morgunmat á einhverju kaffihúsi með vel völdu fólki, og dögum eyddum á útimörkuðum eða í búðarölti í miðbænum.
Síðustu helgi frísins tók ég mig til og fór á Cervia með Önnu(Þýskaland), systur hennar og vinum á skauta og svo héldum við Anna í leit að sjónum, en ströndin hér er öll girt af því á sumrin borgar fólk fyrir að fara á hana, þvílík hneysa! En við fengum allavega sjólykt.
Um kvöldið fórum við Anna svo í bíó með Dheu(Indónesía) og Matildu, sem er stelpa frá Ástralíu hérna í tveggja mánuða prógrammi(ekki á vegum AFS). Við fórum á ítölska mynd sem heiti La belezza del somaro, og er í einu orði algjört bull en gefur samt nokkuð góða mynd af því hvernig ítalir eru. Mun svo sannarlega að kaupa hana á dvd og neyða svo alla heima til að horfa á hana með mér!
Eftir myndina fórum við svo á lítið og kósý kaffihús/bar í Cesena sem er í miklu uppáhaldi hjá mér. Taktu bókabúðina úr Fríðu og Dýrið + gamalt bókasafn, hentu inn nokkrum borðum, kósý stólum og sófum og bar, bókalykt + kakó- og kaffilykt og hundruðum bóka og tímarita, og þú ert komin með stemminguna.
Þar gæddum við okkur á ljúffengu heitu súkkulaði, sem er svo þykkt að það minnir helst á kakósúpu í föstu formi, og spjölluðum fram á nótt. Ég gisti svo hjá Önnu í fallega, fallega húsinu hennar og daginn eftir fórum við með Danielu og Giödu á markað í Cesena áður en ég hélt heim á leið.
Síðasta laugardagskvöld horfði ég svo á Il Piccolo Nicolas E I Suoi Genitori, s.s. Le Petit Nicolas með Clöru og fjölskyldu. Sú mynd er orðin uppáhald, og ef þið hafið ekki séð hana drífið í því strax! Svo fór ég svo með Carlottu og vini hennar á einhvern bar/skemmtistað í Ravenna og þið getið ekki ímyndað ykkur nostalgíu-kastið sem að ég fékk þgar sum laganna komu, alltof miklar minningar frá söngkeppninni á AK og sumrinu! (Ps. allir statusar á facebook um hvað böll á Íslandi eru skemmtileg og hvað þið höfðuð það fokk gaman um helgina eru mjög óvelkomnir. Líka statusar um kjötsúpu, íslenskt nammi og pepsí max. Hafið það ógó leiðilegt þangað til í júlí). :-*
Það var auðveldara en ég hélt að byrja aftur í skólanum, að komast í rútinu. Frábært að sjá alla aftur og byrja að gera eitthvað af viti. Andrúmsloftið á heimilinu var samt orðið ansi stíft, svo að mér finnst rosalega gott að vera aðeins komin í sveitasæluna núna. Mér þykir rosalega vænt um fósturfjölskylduna mína, en ég er að reyna að njóta þess að vera hérna án allra áhyggja.
En aftur að skólanum. Mér gengur alveg æðislega, þó svo að ég vildi óska að ítalskan mín væri aðeins betri, saumavélaskrímslið á það stundum til að vera mannígt en allt annað gengur ljómandi vel. Í ensku þarf ég að sitja undir vitlausum framburð og þýðingum, og þarf oftar en ekki að bíta inn í kinnarnar til að þegja, en ég finn huggun í því að við erum allavega að lesa sonnetur Shakespeare. Í gær kynnti ég fyrir bekknum mínum sögu Íslands á 15.-18.öld á ítölsku og gekk líka ljómandi vel, þó að hálf-tyrkneski strákurinn hafi ekki verið að meta Tyrkjaránið og að að Tyrkir hefðu lengi vel verið réttdræpir á Íslandi. Í landafræði er ég að læra um Japan, og núna erum við að horfa á The Last Samurai, sem er auðvitað frábærlega valin mynd, enda óendanlega löng! Í næstu viku tek ég svo að mér enskukennslu í einskonar þemaviku-mótmælum í skólanum. Við sjáum til hvernig það fer.
Fyrirgefið bloggleysið, og myndaleysið. Ég er bara svo löt!
A presto.
Ykkar Eyrún.
