Jólablogg II

Og svo fór allt til fjandans.
Yfir hádegismatnum á jóladag, sem var einmitt pasta, fóru fósturforeldrar mínir að rífast. Jólin ónýt og ég eyddi deginum í að horfa á True Blood upp í rúmi. Átti svo ánægjulegt skype-deit með fjölskyldunni heima, litlu stelpurnar mínar sungu fyrir mig jólalög og svo spiluðum við partý-alias, tæknin í dag! Fyrstu jólin heima þar sem að einhver annar en ég fær eitthvað af ostunum!
Annar í jólum var eins. Ég vaknaði vongóð um að þetta ég hefði kannski bara tekið þetta of nærri mér, enda alls ekki vön grátandi mömmum eða rifrildum foreldra, og var við það að opna hurðina á herberginu mínu þegar þau byrjuðu aftur að rífast. Frábært, þá næ ég allavega að klára seríurnar.
Ég á semsagt engar jólaminningar frá Ítalíu, og ég veit ekki hvernig ítölsk jól eru. Ekki spyrja mig hvað Ítalir borða á jólunum, því að ég hef ekki hugmynd. Ömurlegustu jól ævi minnar.

Fósturpabbi minn hvarf svo, og dagarnir sem liðu einstaklega vandræðalegir og ég vissi ekki í hvorn fótinn ég átti að stíga, hékk bara heima. Þann tuttugusta og áttunda komu svo loksins jólagjafirnar mínar frá mömmu og pabba, Brynju systur og fjölskyldu og Elínu, og gjafirnar til fósturfjölskyldunar. Svo kom fósturpabbi minn heim í gær, þá hafði hann farið til Sikileyjar til mömmu sinnar og pabba. Hvort það var ákveðið fyrirfram eða var útaf þessum deilum veit ég ekki, en þau láta eins og ekkert hafi gerst og allt sé í himnalagi. '
Ég borða víst of lítið, sef of lengi og þau halda að ég sé með heimþrá og líði ekki vel. Hvernig þeim dettur það í hug hef ég ekki hugmynd um. Hver væri ekki hoppandi um af gleði eftir svona jól?

Ég vona að þið kunnið að meta góðu, íslensku jólin með fjölskyldu og vinum.

193 dagar í Ísland.

Jólablogg I

Gleðileg jól, kæru Íslendingar.
Hér sit ég í stóru kojunni minni um jólanótt, mamma og pabbi sofnuðu svo að við förum líklegast ekki í miðnæturmessu úr þessu. Pakkinn frá mömmu og pabba á Íslandi komst því miður ekki í tæka tíð, en póstmaðurinn hefur samt komið með rauða pakka handa mér á næstum því hverjum degi, og alltaf eru þeir jafn velkomin sjón.
Ég ákvað að nú væri jafn góður tími og hver annar til að opna íslensku pakkanna mína og blogga smá, fyrst að ég fann smá jólaskap og hátíðleik. Því sit ég hér með Diskóeyjuna í eyrunum(í Eyrúnum?) umkringd gjafapappír, og gjafirnar í ár voru aldeilis ekki af verri endanum. Takk stelpur, vi voglio bene.

Þorláksmessa var skrítinn dagur. Síðasti skóladagurinn, loksins komið jólafrí. Ég byrjaði á að fara í klippingu með mömmu, fékk loksins mína jólaklippingu. Þegar ég kom heim beið eftir mér fallegur og rauður pakki merktur Póstinum frá Ísfold minni, svo að dagurinn byrjaði aldeilis vel. Svo bráðnaði seinasti snjórinn, en það var spáð mikilli snjókomu daginn eftir, sjálfann Aðfangadag. Á meðan fjölskyldan mín á Íslandi hittist í Skötuboði heima borðaði ég harðfisk með bróður mínum og hundinum og horfði á Big Bang Theory, því að mamma nennti ekki að elda. Þó að skatan sé ekki í miklu uppáhaldi hjá mér er þetta skemmtileg hefð og ég held að ég geti ekki kvartað á næsta ári. Ég saknaði samt mest að fara ekki í kaupfélagið með pabba og kaupa inn fyrir jólin, alltaf rífandi jólastemming í Hyrnutorginu á Þorláksmessu.

Á Aðfangadag vaknaði ég seint(um kl. 10) og missti því að fara í jólainnkaup með mömmu. Ég fékk pasta í hádegismat, og eftir hann horfði ég á jóla-Simpson þátt með fjölskyldunni. Þegar klukkunna loksins sló 6 (það slóu samt engar klukkur, sem að mér þótti mjög sorglegt) var ég ein heima að horfa á True Blood. Bróðir minn með vinum sínum og foreldar mínir úti að labba með hundinn. Þegar þau komu heim opnuðum við nokkrar gjafir, og mikið fannst mér leiðilegt að hafa ekkert að af gefa þeim því að jólagjafirnar þeirra frá mér eru líklegast komnar til Kuala Lumpur ef ég þekki póstþjónustuna hérna rétt. Ég fékk úr, ótrúlega fallega eyrnalokka, bókina Il Piccolo Principe og rauðar nærbuxur (það boðar lukku að klæðast rauðum nærfötum á nýársnótt.) Eftir það talaði ég við fjölskylduna mína á Íslandi á skype, yndislegt að sjá þau og upplifa smá íslensk jól. Jólaskapið hefur nefnilega ekki verið mikið hjá mér, því að hér er svo lítið sem minnir á jólin. Snjórinn er bráðnaður, og það eru eiginlega engar skreytingar, hvorki í heimahúsum né í bænum. Það heyrast varla nein jólalög í útvarpinu og vantar hreinlega þennan jólaanda og hátíðleik sem ég vanalega finn dagana fyrir jól. En það að tala við litlu krúttin mín um hvað þau fengu í jólagjöf kippti því í lag, og ég held að það sé óhætt að segja að ég verði mikið jólabarn næstu jól. Ekkert jafnast á við íslensk jól. :)
       

Sætu pabbi og mamma á Íslandi :)

Og hér sit ég ennþá með þrist og smákökur frá tvennunni Elsu og Jovönu, hamingjusöm og þakklát fyrir góða vini og góðar fjölskyldur og þetta tækifæri sem ég hef fengið til að skoða heiminn og prófa nýja hluti. Guð mætti þó henda inn í Egils Malt og Appelsín, jólasnjó og hangikjöti.. just sayin'. :)

Gleðileg Jól - Buon Natale - Glædeleg Jul - Happy Christmas - Feliz Navidad

Vona að þið hafið það gott, og að þið borðið mikið og hlæjið meira
Baccione
xoxo

Eyrún

Þjóðarstolt

Ég er mikið búin að vera að pæla í þjóðarstolti undanfarið. Íslendingar vita auðvitað að Ísland er besta landið og að Íslendingar eru besta fólkið, og að sjálfsögðu er íslenska leiðin til að gera hlutina sú rétta. Vandamálið er bara að allar aðrar þjóðir heims eru það vitlausar að halda að þeirra leiðir, siður og venjur séu betri. Hvað er málið með það?

Ég á marga vini af erlendu bergi brotnu, sem eru útlendingar búsettir á Íslandi, og hef oftar einu sinni og oftar en hundrað sinnum heyrt þá segja hvað þessi þjóðrembingur í Íslendingum sé pirrandi, en er þjóðarstolt þeirra eitthvað minna? Stolt Íslendinganna fer allavega í taugarnar á þeim, og er það ekki vegna þess að þeim finnst þeirra heimaland og þeirra venjur og siðir betri en íslenskir, og íslendingar eru nú meiri fíflin að vita ekki að þeirra land er betra, enda veit hver heilvita manneskja það. Nákvæmlega eins og Íslendingunum.

Ítalir eru mjög stoltir af því að vera Ítalir. Þeir eru stoltir af því að því að tala ítölsku, búa á þessu sögufræga landi og þeir eru rosalega stoltir af menningu sinni. Og á meðan ég verð þeim ævinlega þakklát fyrir pítsur og pasta, og auðvitað falleg málverk og arkitektúr, þá eru þeir nú óskaplega vitlausir stundum. En það er bara vegna þess að ég er Íslendingur, og ég hef alist upp við það að læra að eitthvað sé réttara/betra en annað, ef ég væri ítölsk fyndist mér þetta líklegast allt saman gott og blessað, en hér er ég fussandi og sveiandi, hristandi höfuðið eða að hlæja mig máttlausa af afhæfum þessarar furðulegu þjóðar. En er það ekki bara í lagi? Mega hlutirnir ekki bara vera öðruvísi, og er ekki bara fínt að okkur finnist aðrar þjóðir svoldið skrítnar. Við getum þá hlegið að því seinna og jafnvel lært eitthvað gagnlegt, og svei mér, kannski er íslenska leiðin ekki best!

Er þjóðarstolt ekki bara að vera stoltur af uppruna sínum og samlöndum, og er það ekki bara í besta lagi? Þjóð sem fyndist t.d. Frakkland vera besta land í heimi, og myndi fylgja frönskum siðum og venjum vegna þess að þeim fyndist Frakkar einfaldlega gera hlutina rétt, væri nú ekki mikil þjóð! Þjóð án þjóðarstolts og stolts yfir venjum sínum og siðum er einfaldlega ekki þjóð.

Þannig að ég mun halda áfram að fussa yfir því þegar Ítalir segja að Kólumbus hafi fundið Ameríku, að þurfa að nota hárþurrku alltaf, að þeir eigi ekki ostaskerara og borði hamborgara án brauðs. En ég geri það án fordóma, því að það er allt í lagi að gera hlutina öðruvísi.. jafnvel þótt að ég viti vel að Leifur heppni fann Ameríku og að það fer illa með hárið að nota hárþurrku!

Ekki?

Hundrað dagar!

Í dag er ég búin að vera á Ítalíu í 100 daga, það þýðir að það eru bara 204 eftir. Tíminn líður asnalega hratt. Með svona stutt í jólin var ég búin að búa mig undir heimþrá í dag, en í staðinn fékk ég bara hálsbólgu og kvef. Ég kvarta reyndar ekki, og ætla að nýta þennan morgunn í bloggskrif og íslenskt nammiát. Er búin að fá pakka frá mömmu og pabba, sem var meira en mánuð á leiðinni, og líka frá Ingu, Guðríði, Sólveigu og Margréti. Þessar elskur.

Ekki slæmt að eiga svona góða að

Desember er búin að líða mjög hratt og ánægjulega, með allkonar skemmtilegum frídögum og uppákomum. Ég skrapp með fósturforeldrum mínum til Cesenatico, sem er lítill, fallegur  bær við Adríahafið, fór til Cesena oftar en einu sinni og eyddi deginum með Dheu og Francisco að labba um í fallega miðbænum og smakka allskonar góðgæti sem er selt þar á básum. Fór á viólutónleika í ljótu kirkjunni með fósturpabba á guð-fyllti-maríu mey-heilögum-anda deginum, fagnaði þriggja mánaða dvöl á Ítalíu, gerði salami heima hjá Clöru með gömlum köllum og sætum strákum, fór svo í AFS partý í Cesenatico þar sem að Ísland vann í Hvaða-land-gerir-bestu-hamborgarana keppninni, þetta var auðvitað bara venjulegur, sveittur ostborgari borinn fram með McCain frönskum! Svo var dansað salsa fram undir morgunn og mikið hlegið. Daginn eftir fór ég með Dheu á fótboltaleik sem að Lorenzo var að dæma og eftir það hittum við hina skiptinemana og skoðuðum jólaskreytingarnar og jólamarkaðinn, og enduðum auðvitað inn á uppáhaldskaffihúsinu okkar með nutella-latte. Svo fékk fékk ég pakka frá bestu stelpunum mínum á Íslandi með fallegum bréfum og íslensku nammi. Ég elska þessar mellur, eins og vitur maður eitt sinn sagði.

Cesenatico

Maya mín

Jólamarkaður í Cesena

Þessi er nýji litli bróðir minn :)

Verðlaunahamborgari in the making

Fólkið mitt :)

Á Santa Lucia(Lúsíumessu) fór ég með fósturforeldrunum á jólamarkað í Forlí, sem er loksins búið að skreyta smá. Svo byrjaði loksins að snjóa fyrir tveimur dögum, og ég skrapp en og aftur til Cesena þótt að allar samgöngur væru í rugli, fór á McDonalds með Matildu, Francisco og Dheu, og tók svo Indónesíu og Hondúras í LÍS 103 (Leika í snjónum). Síðustu dagar hafa svo aðallega farið í að klára að kaupa jólagjafir og svara bréfum, sem ættu að koma til Íslands á svipuðum tíma og ég, ef ég þekki póstþjónustuna hérna rétt.

Ánægð með snjóinn

Annars gengur allt áfallalaust og auðveldlega fyrir sig. Skólinn einkennist af hlátursköstum og teiknidúlleríi. Ég er orðin helvíti góð í blakinu þótt að uppgjafirnar séu ekki mín sterkasta hlið, og í gær komst ég loksins í körfubolta með einhverjum peyjum. Allar jólaskemmtanir hafa fallið niður því að einhver kennari í skólanum dó, en í staðinn fór ég bara í tölvutíma og las bloggið hennar Tobbu Marínós eins og venjulega, vantar bara einn latte. Þannig ættu allir skóladagar að vera.

Þetta er styttra en venjulega, en þið fáið örugglega mörg krassandi blogg um jólahefðir ítala, en mér skilst að fiskur og pasta séu á matseðlinum, og pakkarnir opnaðir 25. desember, sem er auðvitað skandall út af fyrir sig.

Kossar og knús til ykkra, og ég læt fylgja með guilty-pleasure lagið mitt.

xoxo, ykkar Eyrún.

Lífsplön

Eitthvað voru sumir farnir að kvarta yfir bloggleysi hjá mér, og þá ætla ég að nota tækifærið til þess að kvarta yfir commentleysi hjá öðrum. Það fer rosalega mikil vinna í hverja færslu hjá mér og commentin ykkar skipta mig meira máli en þið getið ímyndað ykkur, og ekki kosta þau ykkur neitt. :)

Ég hef ekki frá miklu að segja, en ég ætla nú samt að reyna að koma einhverju mis-gáfulegu frá mér. Málið er að þegar maður er skiptinemi, hefur maður óvenjulega mikinn tíma til að hugsa og leiðilegar kennslustundir þar sem maður skilur ekkert breytast oft í Plana-Hvað-Ég-Ætla-Að-Gera-Í-Lífinu-Tíma, eða ef það er slæmur dagur Ó-Hvað-Ég-Sakna-Lífsins-Míns-Tíma. Oftast samt það fyrrnefnda.

Ég er tildæmis búin að ákveða það að ég ætla sem sjálfboðaliði til Afríku eða Indlands þegar ég klára stúdentinn (http://www.aevintyri.blogg.is/ kíkið á þetta blogg) og svo langar mig líka til að vera Au-pair í Englandi, Þýskalandi eða Bandaríkjunum. Auk þess langar mig rosalega í nám í Englandi eða Danmörku, svona til að ná dönskunni fullkomnlega, en ég er orðin ansi sleip af því að reyna að halda uppi samræðum við danska vini mína hérna á þeirra ylhýra. Svo er ég búin að vera að skoða háskólanám heima á netinu, og mig langar bara til að læra allt! Líffræði, sagnfræði, bókmenntir, fornleifafræði, tungumál, nefndu það!
Ég ætti kannski að reyna að einbeita mér af því sem að ég er að gera núna, og klára svo skólann þegar ég kem heim, en þessi tími sem ég hef eytt hérna hefur virkilega fengið mig til að hugsa um hvernig ég vil eyða lífinu og hvað ég vil reyna að afreka, hvað ég vil sjá og hvað ég vil prófa. Mig langar svo margt, og ég mun svo sannarlega reyna að gera sem flest af því, og gera það með fólki sem að mér þykir vænt um.

Sumarið 2011 er orðið vel planað, og það verður sko engin lognmolla yfir mér þegar ég kem heim! Auk þess ætla ég að taka mér ansi margt fyrir hendur; taka skiptinema, vinna með skólanum, halda áfram söng- og fiðlunámi, vera í Gettu-Betur hópnum og kórnum í MB ef þau vilja mig, halda áfram í skátunum, byrja aftur í körfubolta og vera dugleg að mæta í spinning og auðvitað reyna að teka sem flestar einingar í skólanum og standa mig þar! Við sjáum hvernig þetta gengur, haha!

En aftur af lífs- og ferðaplönum. Sumt af þessu hljómar kannski ógáfulega og óraunsætt, en mig langar t.d. að fara til Suðurskauts-landsins, sjá Machu Piccu, klífa Kilimanjaro í Kenýa, búa í Englandi og einhverju norðurlandanna, fara til Egyptalands og sjá píramídanna og Níl, fara til Indlands, sjá komodo-dreka í Indónesíu, fara til Serbíu, keyra þvert yfir Bandaríkin og sjá Grand Canyon og fl. staði, fara í fallhlífastökk, fara til Istanbúl, klappa ljóni, sjá Kínamúrin, Karstic peaks og forboðnu borgina, ferðast um Sahara-eyðimörkina, sjá Mount Everest, fara til Parísar og sjá Versali, synda með höfrungum og hvalháfum, fara til Grikklands, fara til Ástralíu og sjá stóra kóralrifið og Rauða-Klett, hlaupa á eftir leigubíl með take-away kaffi í Manhattan, fara til Búdapest, fara til Rússlands og sjá Vetrarhöllina í Pétursborg, Moskvu og Síberíu, fara til Páskaeyja og svo miklu, miklu meira.
Ég nefndi ekki einu sinni alla hlutina sem að mig langar að sjá og prufa hérna á Ítalíu (það yrði bara of langt) og öll tungumálin sem mig langar að læra, en ég ætla svo sannarlega að reyna að gera sem flest af þessu. Ég þarf auðvitað að finna tíma fyrir þetta allt saman, svona samhliða námi, vinnu og fjölskyldu í framtíðinni. En hey; það er hollt að láta sig dreyma!
Ætli ég endi sem einhleypa frænkan sem kemur aldrei á fjölskyldumót en sendir bara póstkort frá framandi löndum og kemur heim með skemmtilegar gjafir handa krílunum sínum?  Úff..


Punktur og basta í bili.

xoxo
Ykkar Eyrún

 - Frá framtíðarferðalögum mínum!

Lasanja og mandarínur

Elsku þið. 

Það er svo gott að blogga, það hjálpar manni að muna og það er rosalega gott að skrifa niður tilfinningar sínar. Svo verður svo gaman að lesa þetta seinna! Mæli endilega með því að blogga, eða bara skrifa í dagbók, ég geri bæði.
Nú er komin aðventa og skítakuldi. Hvað er þetta með Ítali og hafa kaldara inn í húsunum en úti?
Í gær fagnaði ég fyrsta í aðventu með því að fara til Ravenna með skiptinemum frá Bologna. Það rigndi allann daginn í Ravenna meðan alls staðar annarstaðar á Norður-Ítalíu, þar sem að ljúfur snjór sveif mjúklega niður. Ég og danskur vinur minn vorum mjög vonsvikin yfir því að þurfa að hlaupa á milli kirkja og grafhýsa í mígandi regni í Ravenna í staðinn fyrir að búa til snjóengla og snjóbolta. Engu að síður var þetta frábær dagur og alltaf gaman að kynnast fleiri skiptinemum, og ekki skemmir fyrir hvað Ravenna er falleg borg, líka í hellidembu.
Annars hefur heldur mikið drifið á daga mína sem síðan ég skrifaði seinast. Mandarínu- tímabilið er gengið í garð mér til mikillar óhamingju, mikið eru þetta ógeðslegir ávextir. Á laugardaginn snjóaði í nokkrar mínútur, og Lorin og hinir krakkarnir úr 3 mánaða prógramminu fóru heim. Ég lærði að búa til alvöru lasanja, en finnst það bara alveg jafn vont og hitt. Ítölskuskólinn minn í Forlí er búinn að vera í pásu og frír tími sem ég hef ekkert að gera við streymir inn. Ég er að ná tökum í saumavélaskrímslinu í skólanum og ítalskan er að taka stakkaskiptum. Nú þarf ég bara að kenna ítölskum unglingum að það er hægt að gera eitthvað á virkum dögum og þá get ég eignast líf.

En yfir að alvarlegri málum, því að ég er án trúnaðarmanns núna. Elsku verðandi- og núverandi skiptinemar, aldrei aldrei vera án trúnaðarmanns. Trúnaðarmaðurinn er nefnilega ekki, þó að nafnið gefi það til kynna, manneskjan sem að þú hringir í til að láta hugga þig. Þetta er manneskjan sem sér um öll þín mál og er alltaf 110% til staðar fyrir þig, og auðvitað líka þegar maður þarf að gráta smá. Carlotta, sem var trúnaðarmaðurinn minn, er núna í háskóla í Bologna en hún og mamma hennar, Clara sem er AFS sjálfboðaliði, hafa verið alveg yndislegar. Clara og maðurinn hennar keyrðu mig t.d. til Ravenna í gær, Carlotta er búin að bjóða mér til Bologna til sín og þau eru búin að bjóða mér í salami-gerð(sláturgerð einhver?) og upp í fjöll. Ef að fjölskyldan mín væri ekki svona yndisleg, myndi ég gjarnan vilja búa hjá þeim!
Clara er yfir AFS Forlí, en af því að ég er sú eina í Forlí tilheyri ég AFS Cesena, ég skildi þetta ekki fullkomnlega en ég held að það sé ástæðan fyrir því að Clara má ekki vera sjálfboðaliðinn minn lengur (hún var það í smátíma). Mér finnst AFS Cesena ekkert hugsa um mig, og allt sem þau skipuleggja fyrir skiptinemana er gert án þess að lata mig vita eða taka tillit þess að ég þurfi að taka lest heim svo að viðburðirnir eru oft seint á kvöldin og langt frá lestarstöðinni, og aldrei býðst neinn til að skutla mér á lestarstöðina eða það sem betra væri, að keyra mig þessa litlu vegalengd sem er á milli Forlí og Cesena. Þannig að aldrei fær aumingja ég að vera með, og hef misst af ansi mörgum skemmtilegum kvöldum, t.d. kveðjuboð fyrir Lorin! Clara bauð mér til Rómar í síðustu viku, en AFS Cesena bannaði það, því að hún ætlaði bara að bjóða mér en ekki öllum frá Cesena. Erum við að ræða hræsnina í þessu fólki? Þetta er eins og að banna hinum krökkunum að fara í ferð með fjölskyldum sínum eða vinum fjölskyldunnar því að þau "taka ekki hina með".
Ég er orðin nokkuð sammála fósturpabba um að ég hefði átt að tilheyra AFS Bologna í staðinn eins og stóð til fyrst, sérstaklega eftir að hafa hitt krakkana þar.

Afhverju enda bloggin mín alltaf á bitru nótunum?

xoxo, Júrna.

Bologna kiddós

Noregur - Dómíníska lýðveldið - Ísland

Danmörk- Kólumbía- Ísland - Bólivía - Finnland- Noregur - BNA - Þýskaland - Dóminíska lýðveldið.

Dante félagi

Gröfin hans Dante, kósý

Fiskar í kirkjunni

Kirkjur og grafhýsi eru náttúrulega frábærir staðir fyrir myndatökur

 

 

Því að ég er svo mikil skvísa..

1/4 ✔ - Let other pens dwell on guilt and misery.

Hæ elsku þið!

Það er allt yndislegt að frétta af mér. Í dag er ég nákvæmlega búin með 1/4 af dvölinni minni hér, iss þetta er ekkert mál! Hef reyndar ekki frá neinu sérstöku að segja, en Guðríður bað um blogg og þá fær hún líka blogg.
Í dag á fósturpabbi minn afmæli, kallinn orðinn 49 ára. Ég keypti handa honum tvær Arnalds bækur, Grafarþögn og Kleifarvatn, á ítölsku auðvitað. Svo er ég bara búin að mönsa sikileyskt bakkelsi í dag og hafa það kósý.

Annars er rosalega lítið búið að gerast hjá mér, bara skóli og svona. Ég er orðin rosalega náin krökkunum í 4B. Þau eru alveg yndisleg, en eru alltof fljót að detta í það að tala ensku við mig. Mér finnst samt ekki alveg nógu gaman í þessum skóla, saumar og þannig vesen er bara ekki ég. Ég veit samt ekki hvort að ég nenni að vera að breyta eitthvað, enda gera Ítalir svo óskaplega mikið vesen úr hinum minnstu málum, og svo eru krakkarnir í saumahópnum líka fínir og það skiptir mig miklu meira máli.


Ítalskan er aftur á móti ekki alveg að gera sig finnst mér, ég skil samt allt sem er sagt við mig en það er bara vandamál að koma einhverjum orðum út úr sér til baka. Það versta er samt þegar manni finnst maður vera að tala ítölsku, en fólk skilur ekki hvað maður er að segja. Það er hroðalegt.
Mér finnst AFS gera of miklar kröfur til ítölskukunnáttunnar, auðvitað er spænskumælandi og rennreipandi í frönsku fljótara að læra ítölsku en íslendingur! Þau eru heldur ekki búin að redda mér ítölskunámsbókinni ENNÞÁ, þannig að við hverju búast þau?
Hinsvegar gerir skólinn alltof litlar kröfur til mín, ég verð stundum alveg drullupirruð þegar kennararnir tala við mig á bjagaðri ensku  og öskrar svo yfir bekkinn "hvernig segir maður '....' á ensku?" fyrir annað hvort orð, í staðinn fyrir að tala við mig á þessu blessaða tungumáli sem ég er að læra.

          Um daginn var ég svo í ensku með 4F, sem er tískuhópurinn af 4B. (Það er búið að troða mér í allnokkra enskutíma hérna, og ég sver að enskunni minni fer bara versnandi.) Þau voru að gera einhverja hlustunaræfingu, svo að ég sat bara og teiknaði því að ég þarf ekki að taka þátt. Svo þegar hlustunaræfingin var búin byrjaði kennarinn eitthvað að tala á ensku, og ég leit upp því að það er all óvenjulegt að þess enskukennari tali ensku. Furðulegt ekki satt? Kennarinn spurði hvort að ég vildi vera með í "umræðunni"(þau voru að læra hvernig á að tala um veðrið, alveg satt) en ég afþakkaði bara pent. Þá byrjaði kennarinn að tala um mig á ítölsku við krakkanna. Hvað ég væri hugrökk að þora þessu, hvað þetta væri erfitt fyrir mig og hversu mikið ég saknaði allra á Íslandi, það sæist bara ekki á mér því að ég væri norður-evrópskt og fólk frá Skandinavíu hefði svo mikla sjálfsstjórn og sýndi tilfinningar sínar ekki. Þetta er auðvitað satt, en aldrei hef ég sagt neitt við þessa konu um það hvernig mér líður, og mér fannst líka í meira lagi dónalegt að hún væri að tala um mig og mitt persónulega líf við þessa krakka, íslenskur kennari myndi aldrei gera eitthvað svona. Það besta var samt að þau héldu í alvörunni að ég skildi ekki hvað þau væru að tala um, held að jafnvel þótt að ég hefði ekki skilið allt, hefði ég samt nú fundið á mér að þau væru að tala um mig.  Og hvaðan fékk hún þetta um að norðurlandabúar sýndu aldrei tilfinningar sínar?

Lífið gengur bara sinn vanagang. Ítölskutímar og tjill í Cesena með hinum skiptinema-krökkunum, og svo bara venjulegt líf í hérna Forlí, krakkarnir hérna gera aldrei neitt á daginn og hanga bara heima hjá sér og læra eftir skóla svo að mér hefur ekki tekist oft að draga krakkana með mér að gera eitthvað. Það er orðið vel kalt hérna og á víst að fara að snjóa á sunnudaginn. Það er kominn smá jólafílingur í mig, þótt að það sé nú alls ekki jólalegt hérna, eiginlega engar jólaskreytingar komnar og bara ansalegt að hafa lauf á trjánum svona í lok nóvember! Ég bíð allavega spennt eftir pakkanum frá mömmu og pabba með húfunni og vettlingunum.. og íslenska namminu!

xoxo Eyrún

 SEM ER AÐ FARA Á CARNEVALE Í FENEYJUM Í FEBRÚAR!