Ferðin út og komunámskeiðið

Alveg komin tími til að ég láti vita af mér, ekki satt?

    Ég er komin á leiðarenda,  á via Treves 4, Forlí. Veðrið er búið að vera rosalega gott, nema hvað að 13.september fékk ég minn fyrsta skammt af hellidembu og þrumum. Og það var sko ekki nein smá rigning!

    Ferðin út gekk rosalega vel, Elín Ósk gisti hjá mér síðustu nóttina þar sem við horfðum á Sex and the City áður en að við sofnuðum, en það var nú ekki mikill svefn þar sem að við þurftum að leggja af stað heiman kl. 4 um morguninn. Við vorum komin út á flugvöll um 6 leitið ég, Elín, mamma og pabbi þar sem að við fundum hina skiptinemana. Ég tjékkaði mig inn og svo var kvatt foreldrana, ég verð nú að viðurkenna það að mig langaði svoldið að gráta. Elsku mamma og pabbi, og auðvitað Elín. Ótrúlega mun ég sakna þeirra! Þegar var komið inn í flugstöð fengum við okkur morgunmat (síðasta kókómjólkin mín í 10 mánuði!), svo ætlaði ég að reyna að kaupa mér síma, þar sem að minn er ónýtur, en fann nú ekki neinn flottann á góðu verði.

Bless bless Ísland :)

Flugið til Kaupmannahafnar gekk mjög vel bara, og svo þurftum við að hanga á Kastrup í 3 og hálfan tíma eftir fluginu til Rómar. Ég keypti mér síma þar, einhverja rosalega Nokia græju með snertiskjá og læti og stelpurnar fundu einhvern rosalega sætann Ítalskan strák til að spjalla við. Svo drifum við okkur bara í flugvélina og skemmtum okkur vel í flata rúllu”stiganum” á leiðinni (árgangur 93' bgn, þið vitið hvað ég er að tala um ;) ). Á leiðinni sat ég hliðina á ótrúlega krúttlegum hjónum, konan hafði farið sem skiptinemi til Bandaríkjanna árið 1974, minnir mig, og þau höfðu rosalegan áhuga á öllu saman.

Upphitun fyrir Ítala-veiðar

Nýji síminn ;)

    Við lentum kl. 19 á ítölskum tíma,(kl. 17) og fundum farangurinn okkar eiginlega strax, annað en aumingja krakkarnir frá Paragvæ sem höfðu beðið eftir sínum í meira en klukkustund,  og komust svo að því að  hann hafði týnst á leiðinni. Á meðan við biðum eftir fleiri skiptinemum á flugvellinum tók Jenný bara upp gítarinn og við sungum nokkra íslenska tóna fyrir gesti flugvallarins. Ég og Baldur vorum svo hryllilega svöng, að við stungum aðeins af og fundum okkur einhverjar samlokur að borða, sem var eins gott fyrir okkur því að í rútunni á leiðinni á hótelið sagði sjálfboðaliðinn sem var þar að passa okkur að það yrði kannski ekki kvöldmatur fyrir okkur því að við værum að koma svo seint(sirka 21:00). Við sáum ekkert af “Róm” á leiðinni, en sem betur fer fengum við nú að borða þegar við mættum á hótelið!

Ótrúlega góður matur

 

Ég var í herbergi með stelpu frá Bosníu sem heitir Dunja Rokvic, hún er alveg yndisleg. Herbergið var samt pínku lítið, og klósettið var bara í sturtunni! En svalirnar voru krúttlegar. :)  Við íslendingarnir + elsku Dunja – Jenný og Magnea, fórum svo aðeins að skoða okkur um á hótelinu.  Það var rosalega flott útsýni upp á þaki og spjölluðum eitthvað við hina krakkana sem eru skiptinemar hér líka.
    Daginn eftir, 11. september (TIL HAMINGJU MEÐ AFMÆLIÐ DRÍFA!) var svo komunámskeiðið, sem þau hefðu alveg mátt sleppa bara og leyfa okkur að hanga og kynnast bara. Þetta er nákvæmlega það sama og maður fær að heyra á námskeiðunum og fundunum heima, nema bara á bjagaðri ensku.  Fyrir hádegi var samt mjög gaman, okkur var öllum skipt í hópa og ég lenti í hóp með mjög skemmtilegum krökkum. Hópnum var skipt í tvennt og svo átti hver og einn að finna mynd sem táknaði ótta eða eitthvað sem þau bjuggust við af dvölinni í Ítalíu. Hádegismaturinn var æðislegur, pasta og svo eitthvað kjöt sem ég smakkaði reyndar bara aðeins á enda búin að háma í mig pastað! Svo fórum ég, Arna, Emil og Magnus frá Danmörku, Jonathan frá Ástralíu og strákur frá Tyrklandi sem ég get ómögulega munað nafnið á, en það byrjaði á B, upp á alvöru þakið! Útsýnið þar var ótrúlega fallegt, og svo skemmdi nú ekki fyrir hvað piltarnir voru sætir, hoho.

Eftir hádegi var því miður skipt í aðra hópa, og þessi sem ég var í seinni partinn var ekki næstum því jafn skemmtilegur og sá sem ég var í fyrir hádegi. Verst að seinni hópurinn er krakkarnir sem verða næst mér á Ítalíu! En og aftur var maturinn æðislegur, ég held að ég hafi aldrei fengið vonda máltíð á Ítalíu. Nema kannski morgumaturinn, hann var ekki góður.. Eftir matinn var “welcoming ceremony”, öll löndin voru kölluð upp og þátttakendurnir frá því landi áttu þá að standa upp, og auðvitað klöppuðu allir fyrir þeim. Aumingja Dunja var ein frá Bosníu. Auðvitað erum við íslendingarnir svo athyglisjúkir að við stóðum upp á stólana okkar og veifuðum eins og brjálæðingar, á fremsta bekk, fyrir miðju. Við máttum bara vera á fótum til klukkan 11, en þá áttu allir að fara að sofa því að sumir þurftu að leggja af stað frá hóteliu kl. 04:30. Það er sko ekki sofið út á Ítalíu!
    Allt var troðfullt fyrir utan hótelið, enda rúmlega 400 skiptinemar og rosalega fáir sem vildu fara að sofa! Þetta kvöld var rosalega skemmtilegt, allir að taka myndir af öllum.  Alla þessa helgi voru asískir krakkar að taka myndir af mér! Svo var þarna bandarískur strákur með gítar sem var algjör rokkstjarna, ég get svo svarið það, maðurinn verður frægur. Nei, okey... En hann hagaði sér þannig. Hryllilega fyndinn, en góður samt. Svo fórum við líka að skoða kíwí trén sem voru þarna!Við vorum svo rekin inn og ég og Magnea þurftum að að kveðja hina íslensku krakkana, því að við  færum langt á undan þeim. Rosalega skrítið að hafa þau ekki lengur, maður var farinn að stóla svo á að hafa þau í kringum sig og mér finnst við rosalega góður hópur. Svo var bara smá kósý tími með stelpunum í herberginu þeirra Magneu og Jenný. Svo kvaddi ég bosnísku beljuna mína hana Dunju áður en við fórum að sofa því að ég þurfti að vakna kl. hálf 7.

Emil er sætur, jájá

Íslenski hópurinn :) 

    Ég og Magnea áttum að fara af stað á sama tíma, svo að við héldum að við yrðum saman í lest sem reyndist svo ekki vera satt. Hann Alvin, sjálfaboðaliða-barnapía míns hóps var hryllilega paranoid alla ferðina, sérstaklega á lestarstöðinni í Róm. Elsku greyið. Reyndar var stolið tösku úr lestinni af þýskri stelpu í mínum hóp sem heitir Anna, hann var alveg jafn miður sín og hún. Annars var lestarferðin mjög góð, Ítalía er ótrúlega fallegt land og svo sat ég hliðina á stelpu frá Finnlandi sem heitir Ilina, hún er ein af fáum í mínum hóp sem talar góða ensku. Þegar nær dró fór maður að vera ótrúlega spenntur, ég var alveg með hnút í maganum síðustu klukkutímana, en ferðin tók 6-7 tíma.    

    Loksins þegar við komum til Cesena voru Anna Maria, Ignazio, Andrea og Maya (hundurinn) þar að bíða ásamt fósturfjölskyldum hinna krakkanna sem fóru þar út. Hitti þau loksins! Þau eru samt lávaxnari en ég hélt, ég er stærri en þau öll! Cesena er næsta borg við Forlí og það tók svona hálftíma að keyra þangað. Forlí er rosalega falleg borg, en ég er viss um að ég muni aldrei læra að rata neitt hérna! Þau eiga heima í íbúð á efstu hæð, og ég er í herberginu hans Fabio, sem er fósturbróðir minn í Kína. Og ég er með mínar eigin svalir, hversu næs er það?  Það er útsýni yfir almenningsgarðinn hérna rétt hjá. Þetta er rosalega frægur garður sem heitir........ Það var einhver hátíð í gangi held ég, allavega var mjög mikið af fólki og allskonar sölubásar og skemmtiatriði í gangi. Þau keyptu handa mér gelato í garðinum, en þetta er sko ekki eins kúluís og heima. Honum er einhvernveginn mokað á brauðformið og auðvitað missti ég minn eins og aulinn sem ég er! Þau halda örugglega að ég hafi aldrei fengið ís áður!
Ég lofa ykkur fleiri og vandræðalegri sögum í framtíðinni!

    Þegar við komum heim pöntuðu þau mat heim, þetta er einhver réttur sem er sérstakur Emilia-Romagna réttur. Þetta er eins og tortilla pönnukaka, nema þau láta fyllingu í. Ég prufaði með Mozarella og svo með einhvernveginn tómatmauki. Mozarellað var hryllilegt á bragðið, ég skil bara ekki að fólk borði það, en hitt var mjög gott. Fyrir utan Mozarella-fyllinguna hef ég aldrei smakkað neitt vont hérna, og ég sko búin að prufa margt og mikið hérna, ekkert smá sem maður er látinn borða! Fyrsta kvöldið fór ég svo með Andrea, bróður mínum, niður í miðbæ þar sem að vinir hans voru að spila. Þetta var rosalega góð hljómsveit og saxófónleikarinn var ótrúlega góður, fékk söknunarsting í hjartað til Ingu! Svo var hljómborðsleikarinn þeirra rosalega góður líka, og sætur!  Það var rosalega margt fólk þarna, og allir störðu á mig eins og ég væri geimvera!

Ég kynnstist nokkrum vinum hans Andrea þarna, og það kom fullt að fólki upp að mér og kynnti sig, verst bara hvað ég man fá nöfn. Þarna var einn Fabio, og Litu sem er kærasta Marco(píanóleikarans). Hékk bara með þeim um kvöldið, og þau reyndu að kenna mér smá ítölsku. Svo kom pabbi Marco, Silvano og kynnti sig.

Silvano: “Mi ciamo Silvano, piacere.”

Eyrún: “Mi ciamo Eyrún”  (vandræðalegt bros, kann enga ítölsku).

Silvano: “ Eyyyyy...?” Greinilega alveg steinhissa á þessu furðulega nafni! “No, no, no, no ciamo Anna!!”

Eyrún: “No! Eyrún!”

Silvano: “ No, Anna, Anna!”

    Þannig að nú heiti ég Anna, eða Bianca(hvít). Mikið hryllilega hljógu allir, sérstaklega Fabio, Silvano er frændi hans.

Nú er þetta orðið svo langt að ég ætla ekki að leggja á neinn að þurfa að lesa meira, veit að þetta var rosalega leiðilegt ferðablogg, en ég reyni að koma með eitthvað meira spennandi næst. :)

xoxo