"Þótt að þú sjáir ekki loftið í kringum þig, er það engin ástæða til að hætta að anda"

         Eins og alþjóð veit fór ég því miður ekki til Flórens með Kristiönu, það var eitthvað vesen með leyfi og AFS vildi frekar að við færum öll saman(krakkarnir á svæðinu) en ekki bara ég og Kristiana. Það er sem sé búið að skiptuleggja ferð til Flórens 14.nóvember að mig minnir, og ég verulega sátt með það. Mig langaði samt að fara tvær saman, því að fara sem hópur af skiptinemum minnir mig alltaf svo mikið á að ég er bara skiptinemi, og bý ekki á Ítalíu. Þegar ég er í minni hóp líður mér miklu meira "heima". 

         En helgin var nú ekki alveg vonlaus. Á föstudeginum fór ég með Andrea á skátafund. Ég vissi bara ekki hvað ég átti að gera af mér þarna inni, hlæja eða gráta. Málið er að skátar á Ítalíu eru trúartengdir. Þau byrjuðu fundinn á því að biðja saman, sem hefði nú verið gott og blessað.. en segjum bara að sumir hafi verið að lifa sig inn í bænina. Eftir fór ég svo aðeins á rúntinn með Andrea og vinum hans, en brósi tók það sko ekki í mál að ég kæmi með þeim fyrir einn kaldann, skóli daginn eftir hjá litlu systur og klukkan orðin margt, og hún örugglega sybbin litla skinnið. Hann er svo mikil dúlla, alltaf að passa mig og fær sko nóg af stríðni frá hinum strákunum fyrir af vera ofverndandi stóri bróðir.

          Á laugardeginum eftir skruppum ég og Kristiana til Rimini í staðinn fyrir Flórens. Versluðum af okkur rassgatið, laumuðumst inn í kirkju, fórum í yndislega nammibúð þar sem að ég keypti loksins bland í poka og auðvitað verðlaunuðum við okkur í endann með ljúffengum gelato. Ég gisti svo hjá henni og daginn eftir fórum við á útimarkað í bænum hennar þar sem að allt mögulegt var selt. Skartgripir, föt og í rauninni allt milli himins og jarðar! Eftir hádegi lá svo leiðin á hestamót/sýningu. Horse jumping, veit ekki hvort að það er til íslenskt orð yfir það, enda sé ég ekki litla íslenska hestinn beint fyrir mér stökkvandi yfir þessar hæðir.
           Svo lenti ég í mínu fyrsta veseni þegar ég tók lestina heim um kvöldið. Málið er að ég átti enga inneign, og síminn að verða batteríslaus þannig að host-mamma Kristiönu sagði að hún hefði sent sms til fósturmömmu minnar um að lestin mín væri lögð af stað til Forlí. Þetta gerði kellingin ekki, og ég endaði á því að þurfa að bíða ein á lestarstöðinni í Forlí heillengi. Ég ætla að taka það fram að Forlí er ekki lítil borg, það var kvöld og ég hef ALDREI verið jafn hrædd á ævinni. Ég gat ekki keypt inneign því að hraðbankinn vildi ekki leyfa mér að taka út pening, og maður getur ekki keypt inneign með korti hér. Svo til að kóróna allt dó síminn minn. Þá var ég alveg viss um að nú væri ég lent í í einhverri hryllingsmynd og mér yrði rænt eða drepin. Þá loksins kom fósturpabbi minn, sótbölvandi fósturmömmu Kristiönu og dauðhræddur um að ég hefði sofnað í lestinni og væri komin langleiðina til Mílanó. Ég veit vel að ég hefði getað tekið strætó, leigubíl eða jafnvel bara labbað heim en ég veit ekki hvað þeim finnst um að ég noti almenningssamgöngur seint á kvöldin og fannst gáfulegast að bíða á lestarstöðinni enda hefði það verið hræðilegt ef að þau hefðu svo komið á lestarstöðina og ég hefði ekki verið þar. Fósturpabbi minn sagði að ég hefði gert það rétta í stöðinni, enda væri ég örugg á lestarstöðinni. Það sem ég skil ekki er afhverju þau byrjuðu ekki á því að leita að mér á lestarstöðinni, enda löngu ákveðið að ég tæki lestina kl. 7.
          Þegar heim var komið brotnaði ég alveg niður, og grét í fyrsta skipti hérna. Held að það hafi verið komin tími á það. Ég er hægt að lýsa því hversu hrædd ég var. Ein, á útlenskri lestarstöð seint um kvöld og eina fólkið sem ég gat treyst á til að koma hafði ég þekkt í rúman mánuð. Ég var viss um að þau hefðu bara gleymt mér og myndu ekki koma. Það er ekki hægt að lýsa þessu. Það þurfti fósturmömmu mína, hundinn og aðallega minn yndislega fósturbróður til að róa mig niður. Næstu tvo daga var ég svo með hryllilega heimþrá og í hálfgerðu áfalli.

         Svo tóku við bjartari dagar, reyndar ekki með sumar og sól í haga heldur vetrarlofti og sterkri haustsól. Ég verð alltaf nánari og nánari hinum skiptinemunum í Cesena og sjálfgefið að sá dagur sem við eyðum saman verði góður dagur. Síðasta miðvikudag byrjuðum við á því að fá okkur að borða saman fyrir ítölskutímann, og eftir hann fórum við í centro Cesena á kaffihús. Þetta eru allt yndislegir krakkar sem ég get eiginlega ekki ímyndað líf mitt hér í Ítalíu án. Gullkornin og skemmtilegu mómentin sem að við eigum saman munu vera mér ógleymanleg og ég fæ í hjartað þegar ég hugsa til þess að við eigum bara 10 mánuði saman, eftir það verðum við að hverfa aftur til okkar heimshorna. Um kvöldið fór ég með fósturfjölskyldunni á enn einn skátaviðburðinn, kvöldverðar-hlaðborð þar sem að allir komu með eitthvað að borða. Þetta er ekki frásögufærandi nema það að þau voru að sýna myndir úr starfinu í slide-show, og haldiði ekki að lagið Jungle Drum með hinni einu sönnu Emiliönu Torrini hafi verið spilað undir. Þá fékk Eyrún sko tár í augun og saknaði Íslandsins síns.


Hafið það gott og endilega kvittið fyrir komu ykkar hérna fyrir neðan, hvort sem að þið þekkið mig eða ekki. Það er svo gaman að vita hverjir eru að fylgjast með.

xoxo, Eyrún stoltur Íslendingur.