1/4 ✔ - Let other pens dwell on guilt and misery.

Hæ elsku þið!

Það er allt yndislegt að frétta af mér. Í dag er ég nákvæmlega búin með 1/4 af dvölinni minni hér, iss þetta er ekkert mál! Hef reyndar ekki frá neinu sérstöku að segja, en Guðríður bað um blogg og þá fær hún líka blogg.
Í dag á fósturpabbi minn afmæli, kallinn orðinn 49 ára. Ég keypti handa honum tvær Arnalds bækur, Grafarþögn og Kleifarvatn, á ítölsku auðvitað. Svo er ég bara búin að mönsa sikileyskt bakkelsi í dag og hafa það kósý.

Annars er rosalega lítið búið að gerast hjá mér, bara skóli og svona. Ég er orðin rosalega náin krökkunum í 4B. Þau eru alveg yndisleg, en eru alltof fljót að detta í það að tala ensku við mig. Mér finnst samt ekki alveg nógu gaman í þessum skóla, saumar og þannig vesen er bara ekki ég. Ég veit samt ekki hvort að ég nenni að vera að breyta eitthvað, enda gera Ítalir svo óskaplega mikið vesen úr hinum minnstu málum, og svo eru krakkarnir í saumahópnum líka fínir og það skiptir mig miklu meira máli.


Ítalskan er aftur á móti ekki alveg að gera sig finnst mér, ég skil samt allt sem er sagt við mig en það er bara vandamál að koma einhverjum orðum út úr sér til baka. Það versta er samt þegar manni finnst maður vera að tala ítölsku, en fólk skilur ekki hvað maður er að segja. Það er hroðalegt.
Mér finnst AFS gera of miklar kröfur til ítölskukunnáttunnar, auðvitað er spænskumælandi og rennreipandi í frönsku fljótara að læra ítölsku en íslendingur! Þau eru heldur ekki búin að redda mér ítölskunámsbókinni ENNÞÁ, þannig að við hverju búast þau?
Hinsvegar gerir skólinn alltof litlar kröfur til mín, ég verð stundum alveg drullupirruð þegar kennararnir tala við mig á bjagaðri ensku  og öskrar svo yfir bekkinn "hvernig segir maður '....' á ensku?" fyrir annað hvort orð, í staðinn fyrir að tala við mig á þessu blessaða tungumáli sem ég er að læra.

          Um daginn var ég svo í ensku með 4F, sem er tískuhópurinn af 4B. (Það er búið að troða mér í allnokkra enskutíma hérna, og ég sver að enskunni minni fer bara versnandi.) Þau voru að gera einhverja hlustunaræfingu, svo að ég sat bara og teiknaði því að ég þarf ekki að taka þátt. Svo þegar hlustunaræfingin var búin byrjaði kennarinn eitthvað að tala á ensku, og ég leit upp því að það er all óvenjulegt að þess enskukennari tali ensku. Furðulegt ekki satt? Kennarinn spurði hvort að ég vildi vera með í "umræðunni"(þau voru að læra hvernig á að tala um veðrið, alveg satt) en ég afþakkaði bara pent. Þá byrjaði kennarinn að tala um mig á ítölsku við krakkanna. Hvað ég væri hugrökk að þora þessu, hvað þetta væri erfitt fyrir mig og hversu mikið ég saknaði allra á Íslandi, það sæist bara ekki á mér því að ég væri norður-evrópskt og fólk frá Skandinavíu hefði svo mikla sjálfsstjórn og sýndi tilfinningar sínar ekki. Þetta er auðvitað satt, en aldrei hef ég sagt neitt við þessa konu um það hvernig mér líður, og mér fannst líka í meira lagi dónalegt að hún væri að tala um mig og mitt persónulega líf við þessa krakka, íslenskur kennari myndi aldrei gera eitthvað svona. Það besta var samt að þau héldu í alvörunni að ég skildi ekki hvað þau væru að tala um, held að jafnvel þótt að ég hefði ekki skilið allt, hefði ég samt nú fundið á mér að þau væru að tala um mig.  Og hvaðan fékk hún þetta um að norðurlandabúar sýndu aldrei tilfinningar sínar?

Lífið gengur bara sinn vanagang. Ítölskutímar og tjill í Cesena með hinum skiptinema-krökkunum, og svo bara venjulegt líf í hérna Forlí, krakkarnir hérna gera aldrei neitt á daginn og hanga bara heima hjá sér og læra eftir skóla svo að mér hefur ekki tekist oft að draga krakkana með mér að gera eitthvað. Það er orðið vel kalt hérna og á víst að fara að snjóa á sunnudaginn. Það er kominn smá jólafílingur í mig, þótt að það sé nú alls ekki jólalegt hérna, eiginlega engar jólaskreytingar komnar og bara ansalegt að hafa lauf á trjánum svona í lok nóvember! Ég bíð allavega spennt eftir pakkanum frá mömmu og pabba með húfunni og vettlingunum.. og íslenska namminu!

xoxo Eyrún

 SEM ER AÐ FARA Á CARNEVALE Í FENEYJUM Í FEBRÚAR!